Powered By Blogger

Sunday, May 8, 2016

ಅದೇ ಶಬ್ದ, ಒಂದೇ ಶಬ್ದ, "ಅಮ್ಮ..ಅಮ್ಮ..ಅಮ್ಮಾ.."                   

ಅಮ್ಮನ ಹುಟ್ಟಿದಹಬ್ಬಕ್ಕಾಗಿ ಒಂದು ಕವನ ಬರೆದಿದ್ದೆ. ತಾಯ್ತನವನ್ನು ಒಬ್ಬ ಮಗನಾಗಿ ಎಷ್ಟು ಸಾಧ್ಯವೋ ಅಷ್ಟು ಅರ್ಥಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಚಿತ್ರಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ್ದೇನೆ. Mother's Day ಸಲುವಾಗಿ ನಿಮಗೂ ತೋರಿಸೋಣ ಅನ್ನಿಸಿತು. ಸಣ್ಣ ಕವನ. ಓದಿ, ಅಭಿಪ್ರಾಯ ತಿಳಿಸಿ.

*******       *******     ********     ********

ಹುಟ್ಟಿದ ಮಗುವು ಹಾಡು ಕೇಳಿತು
ನೀನೇ ಹಾಡಿದೆ ಅಮ್ಮಾ
ಹಸಿದ ಹಸುಳೆ ಬಿಕ್ಕಿ ಅತ್ತಿತು
ಹಾಲನು ಕೊಟ್ಟೆ ಅಮ್ಮಾ.

ತೊದಲಿದ ಮಗುವು ಬಾಯಿ ಒಡೆಯಿತು
ಮೊದಲ ಪದವೇ "ಅಮ್ಮಾ"
ನಡೆಯುತ ಮಗುವು ಎಡವಿ ಬಿದ್ದಿತು
ನೋವಲಿ ಚೀರಿತು "ಅಮ್ಮಾ.."

ಬೆಳೆದ ಮಗುವಿಗೆ ಶಾಲೆ ಕರೆಯಿತು
ಬಿಟ್ಟು ಬಂದಳು ಅಮ್ಮ
ಗುರುವು ತೋರಿದ ಗುರಿಯೆಡೆ ಸಾಗಲು
ಮಗುವು ಆಸರಿಸಿದ ಮರ ಅಮ್ಮ

ತನ್ನ ಬದುಕಿನ ಗುರಿಯನು ಸರಿಸಿ
ನನ್ನ ಬದುಕನು ಎತ್ತಿಹಿಡಿದಳು ಅಮ್ಮ
ನನ್ನ ಗೆಲುವು ಸೋಲುಗಳು ತನ್ನದೆಂದೇ ಅರಿತಳು
ನನ್ನ ಸುಖದಲಿ ತಾನೂ ಹರ್ಷಿಸಿ, ತನ್ನ ಸುಖವನೇ ಮರೆತಳು.

ವಯಸು ತಂದಿತು ಸಿಟ್ಟು-ರೋಷ ಮಗುವಿನೊಳಗೆ ಹಾಗೆ
ಅಮ್ಮ ಹೇಳಿದನು ಕೇಳಲಾರದು, ಹುಚ್ಚು ಹರೆಯವು ಹಾಗೇ!
ತಿರುಗಿ ಹೇಳಲು ಬಾಯಿ ತುಡಿವುದು, ನನ್ನ ಒಪ್ಪಿಗೆ ಇರದೇ
ಕೋಪ ಆಕೆಯದು ತೀರ ಕ್ಷಣಿಕ, ಪ್ರೀತಿಯು ಮತ್ತೆ ಉಕ್ಕಿ ಬರದೇ?

ತುಂಬು ಜಗದಲಿ ಸೋತು ನಿಂತೆ, ಕಷ್ಟ ಬಂದಿತು ಕಂತೆ ಕಂತೆ,
ದೂರ ಹೋಯಿತೆ ಬಳಗವು?
ಅಮ್ಮ ತಾನು ಚೂರೂ ಕದಲದೆ ಅಪ್ಪಿ ಹಿಡಿದಳು ನನ್ನನು
ಅವಳ ಮನಸಿನ ತುಂಬು ಅಂದಕೆ, ನಾಚಿ ನಿಂತನು ಚಂದ್ರನು!

ಗೆಲುವು ಬಂದಿತು ಬಂದೇ ಬಂದಿತು
ಜೀವನ ಎಲ್ಲವ ಕೊಡುವುದು.
ಎಂದೂ ಮರೆಯದ ತುಂಬು ಸಾರ್ಥಕ ಆಕೆ ಮುಖವನೆ ತುಂಬಿತು,
ಇದೇ ಕ್ಷಣಕೆ ರಾತ್ರಿಹಗಲು ದುಡಿದ ಮನವು ಕುಣಿದು ಜಿಗಿದಾಡಿತು!

ವಿಧಿಯು ತಾನು ಕಠಿಣದೊಂದು ಗುದ್ದು ನೀಡಲು ಬಂದಿತು
ಮನಸು ಕರೆಯಿತು, ಹೃದಯ ಬಡಿಯಿತು, ಏರು ಧ್ವನಿಯಲಿ "ಅಮ್ಮಾ.."
ತೀರ ಕಾಣಲು ದೋಣಿ ಎಡವಲು, ಜೀವ ತಂದಿತು ಸ್ಮರಣೆಗೆ
ಅದೇ ಶಬ್ದ, ಒಂದೇ ಶಬ್ದ, "ಅಮ್ಮ..ಅಮ್ಮ..ಅಮ್ಮಾss.."
                  
                                         ~ಸಂಕೇತ್ ಡಿ ಹೆಗಡೆ.

Thursday, April 21, 2016

ಕನ್ನಡ ಎನೆ ಕಿವಿ ನಿಮಿರಬೇಕಿರುವುದು ಪರರದ್ದು!


     ಕೋರಾ ಅಂತ ಒಂದು ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣವಿದೆ. ಮೊನ್ನೆ ಹೀಗೆ ಜಾಲಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಒಂದು ಭಲೇ ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆಯ ಪ್ರಶ್ನೆ ಎದುರಾಯಿತು. ಪುಣ್ಯಾತ್ಮನೊಬ್ಬ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ರಸ್ತೆಯೊಂದರ ಮೇಲೆ ಕಾರಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಪೋಸ್ಟ್ ಮಾಡಿದ್ದು. "ನಾನೀಗ ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿದ್ದೇನೆ. ಕರ್ನಾಟಕ ಇಲ್ಲಿಂದ ಎಷ್ಟು ಕಿಲೋಮೀಟರ್ ಪ್ರಯಾಣಿಸಿದರೆ ಸಿಗುತ್ತೆ" ಅಂತ! ಹಾಗೆ ಕೇಳಿದವನ ಕಂಡು ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಉತ್ತರ ಬರೆದಿದ್ದ. "೧೦೮ಕ್ಕೆ ಕರೆಮಾಡಿ ’ನಾನು ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿದ್ದೇನೆ, ನನಗೆ ಕರ್ನಾಟಕಕ್ಕೆ ಕರೆದುಕೊಂಡುಹೋಗಿ’ ಅಂತ ಹೇಳಿ. ಅವರು ವಿಲ್ಸನ್ ಗಾರ್ಡನ್ ಅನ್ನುವ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿರುವ ನಿಮ್ಹಾನ್ಸ್ ಅನ್ನುವ ಕಟ್ಟಡದ ಬಳಿ ಇಳಿಸುತ್ತಾರೆ" ಅಂತ. ಇವರ ಪ್ರಶ್ನೋತ್ತರಗಳ ನೋಡಿ ಉಕ್ಕಿಬಂದ ನಗು, "ತಪ್ಪು ಅವನದಲ್ಲ" ಎಂದು ಅನಿಸಿದಾಗ ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಹಿಂದೆಹೋಗಿಬಿಟ್ಟಿತು. ಎಂತಹ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಬೆಂಗಳೂರನ್ನು ತಂದಿಟ್ಟುಬಿಟ್ಟಿದ್ದೇವೆ ಅನ್ನುವುದು ನೆನಪಾಗಿ ಹೃದಯದ ಒಂದು ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿರುವ ಭಾಷಾಭಿಮಾನಕ್ಕೆ ಅತೀವ ವೇದನೆಯಾಯಿತು. ಪಾಪ ಆ ಕಾರಿನವನದೇನು ತಪ್ಪು? ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಗಾಳಿಯನ್ನು ಪ್ರಥಮ ಬಾರಿಗೆ ಕುಡಿಯುತ್ತಿರುವ ಯಾವನಿಗೆ ಕರ್ನಾಟಕದ "ರಾಜಧಾನಿ"ಯ ಗಾಳಿ ಕುಡಿದ ಅನುಭವವಾಗುತ್ತೆ? ಅವನೋ ಕನ್ನಡಿಗರ ನಾಡಾಗಿರುವ, ಕನ್ನಡವನ್ನು ಉಸಿರಾಗಿಸಿಕೊಂಡಿರುವ, ಕನ್ನಡತನದ ಬೀಡಾಗಿರುವ ಪ್ರದೇಶವೊಂದು ಸಿಕ್ಕಾಗ ಇಳಿದುಕೊಂಡುಬಿಡೋಣ ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದ. ಅವನಿಗೇನು ಗೊತ್ತು, "ದಿಸ್ ಇಸ್ ಕರ್ನಾಟಕಾಸ್ ಕ್ಯಾಪಿಟಲ್, ಫಾರ್ ಯು" ಅಂತ. ಬೆಂಗಳೂರು ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿದೆ, ಅದೇ ಅದರ ರಾಜಧಾನಿ ಅಂತ ಅವನಿಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದಿರುವ ಅವನ ಸಾಮಾನ್ಯ ಜ್ನಾನಕ್ಕೆ ವಿಷಾದಿಸೋಣ. ಆದರೆ ಅವನಿಗೆ ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿದ್ದರೂ ಇದು ಕರ್ನಾಟಕವೆನ್ನುವುದು ಗೊತ್ತಾಗದ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ನಾವು ಬೆಂಗಳೂರನ್ನು ಕಾಪಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದೇವೆ ಎಂಬ ಕಟುವಾಸ್ತವಕ್ಕೆ, ಕೇವಲ ವಿಷಾದಿಸಿದರೆ ಸಾಕೇನು?

    ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಹೀಬ್ರೂ ಅಂತ ಕರೆಸಿಕೊಂಡ ಭಾಷೆಯೊಂದು ಕ್ರಿಸ್ತ ಪೂರ್ವದಲ್ಲೇ ಜನಿಸಿತ್ತು. ಇಪ್ಪತ್ತನೆಯ ಶತಮಾನದ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಅದು ಕುರುಹೇ ಇಲ್ಲವೇನೋ ಎಂಬಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಸತ್ತು ಬಿದ್ದಿತ್ತು. ಆದರೆ ಆ ಭಾಷೆಯ ಬೆನ್ನಿಗಿದ್ದ ಏಕೈಕ ಪುಣ್ಯವೆಂದರೆ, ಅದು ಮೂಲತಃ ಯಹೂದಿಗಳ ಮಾತೃಭಾಷೆಯಾಗಿತ್ತು. ಭಾರತೀಯರದ್ದಲ್ಲ. ಇಸ್ರೇಲಿನಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿತ್ತು, ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲ. ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲೇ ನಡೆದ ಯಾವುದೋ ಪರಕೀಯ ಆಕ್ರಮಣದಿಂದ, ಹೀಬ್ರೂ ಕೃಶವಾಗಿ, ಅರೇಬಿಕ್ ತಳಿಗೆ ಸೇರಿದ ಮತ್ತೊಂದು ಭಾಷೆ ಅಲ್ಲಿಯ ಆಡುಭಾಷೆಯಾಗಿಬಿಟ್ಟಿತ್ತು! ಯಾವಾಗ ಇಸ್ರೇಲ್ ಅರ್ಧ ಶತಮಾನದ ಹಿಂದೆ ಸ್ವತಂತ್ರ್ಯವಾಯಿತೋ, ಅದು ತನ್ನನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಮರುನಿರ್ಮಾಣಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಶಪಥ ತಟ್ಟಿತು. ಆ ಶಪಥದ ಅತಿಮುಖ್ಯ ಭಾಗ, ಹೀಬ್ರೂ ಮರುನಿರ್ಮಾಣ! ಸತ್ತೇಹೋದೇ ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದ ಭಾಷೆ ನೋಡುನೋಡುತ್ತಾ ಪ್ರಬಲವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿತು. ಮಾತಾಡುವವರೇ ಇಲ್ಲ ಅಂತಿದ್ದ ಭಾಷೆಗೆ ಸದೃಢ ಲಿಪಿ ಚಾಲ್ತಿಗೆ ಬಂತು. ಇಸ್ರೇಲಿನ ಮನೆಗಳ ಗೋಡೆಗಳಿಗೆ ಕಿವಿತಾಕಿದರೆ ಹೀಬ್ರೂ ಕೇಳಿಸತೊಡಗಿತು. ಇಸ್ರೇಲ್ ಸಾರ್ವಭೌಮತ್ವದ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಹೀಬ್ರೂ ಅಧಿಕೃತ ಭಾಷೆ ಅನಿಸಿಕೊಂಡಿತು. ಇಸ್ರೇಲ್ ನ ರಸ್ತೆಗಳ ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ, ಹೆದ್ದಾರಿಗಳ ನೆತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಬರೆದಿಡುತ್ತಿದ್ದ ಫಲಕಗಳಲ್ಲಿ ಹೀಬ್ರೂ ರಾಜನಂತೆ ಮೆರೆಯತೊಡಗಿತು. ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಐಸಿಯುನಲ್ಲಿದ್ದ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಅಗಾಧ ಸಾಹಿತ್ಯವೆಲ್ಲ ಹೊರಬರತೊಡಗಿತು. ಹೀಬ್ರೂ ಸಾಹಿತಿಗಳಿಗೆ ನೋಬೆಲ್ ಮುಂತಾದ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತ ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಳು ಬರತೊಡಗಿದವು. ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಅದ್ಯಾವ ಭಾಷೆಯೇ ಇರಲಿ, ಅದರಲ್ಲಿ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಪುಸ್ತಕಗಳು ಬಂದರೆ, ಅವು ಹೀಬ್ರೂವಿಗೆ ಅನುವಾದವಾಗತೊಡಗಿದವು! ಇಸ್ರೇಲಿ ಪುಸ್ತಕ ಮಳಿಗೆಗಳಲ್ಲಿ ಆಂಗ್ಲ-ಅರೇಬಿಕ್ ಪುಸ್ತಕಗಳೆಲ್ಲ ಒಂದೊಂದೇ ರ್ಯಾಕ್ ಹಿಂದೆ ಸರಿಯುತ್ತಾ, ಕಡೆಗೆ ಕೊನೆಯ ಹಲಗೆಯಲ್ಲೂ ಜಾಗಕಾಣದೇ ನಿರ್ಗತಿಕರಾಗಿಬಿಟ್ಟವು. ಅವು ಹಿಂದೆಸರಿದಂತೆಲ್ಲಾ ಹೀಬ್ರೂ ಹೊತ್ತಿಗೆಗಳು ಮಳಿಗೆಗಳನ್ನು ಆವರಿಸತೊಡಗಿದವು. ಯಹೂದಿಗಳು "ಹೀಬ್ರೂ ನಮ್ಮ ಉಸಿರು. ನಮಗೆ ದೇಶ ಬೇರೆಯಲ್ಲ, ಭಾಷೆ ಬೇರೆಯಲ್ಲ. ಹೀಬ್ರೂ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಇಸ್ರೇಲಿಗೆ ಅಸ್ತಿತ್ವವೇ ಇಲ್ಲ" ಅಂತ ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ಸಾರತೊಡಗಿದರು. ವಿಜ್ನಾನಿಗಳು, ಸಾಹಿತಿಗಳು ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತ ವೇದಿಕೆಗಳ ಮೇಲೆ ಹೀಬ್ರೂವಿನಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡತೊಡಗಿರು, ಪ್ರಬಂಧಗಳನ್ನ ಮಂಡಿಸತೊಡಗಿದರು. ತಾಯಿನೆಲದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಅಂತರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಸಮ್ಮೇಳನಗಳಲ್ಲೂ ಹೊರದೇಶೀಯರ ಬಗ್ಗೆ ಕಿಂಚಿತ್ತೂ ಕರುಣೆ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳದೇ, ಹೀಬ್ರೂವಿನಲ್ಲೇ ಮಾತನಾಡತೊಡಗಿದರು. ದುಭಾಷಿಗಳ ಮೂಲಕವೋ, ತಂತ್ರಜ್ನಾನದ ಮೂಲಕವೋ ಸಭಿಕರಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಗುವಂತೆ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಹೀಬ್ರೂ ಸಭಾಂಗಣದಲ್ಲಿ ರಣರಣಿಸುತ್ತಿತ್ತು!
ಯುದ್ಧ ತಂತ್ರಜ್ನಾನದಲ್ಲಿ, ಕೃಷಿ ತಂತ್ರಜ್ನಾನದಲ್ಲಿ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷ ಕಂಡರೂ ನಂಬಲಾಗದಂತಹ ಸಾಧನೆಗೈದ ಅಂಗೈಯಗಲದ ದೇಶವೊಂದು, ತನ್ನ ಭಾಷಾಭಿಮಾನದಲ್ಲೂ ಜಗತ್ತಿನ ಮುಂದೊಂದು ಮಾದರಿಯಾಗಿ ನಿಂತಿತು! ನಮ್ಮ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಜನಸಂಖ್ಯೆ ಯಾವತ್ತೋ ಕೋಟಿಮೀರಿಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಇಸ್ರೇಲಿಗಳು ಕೇವಲ ತೊಂಬತ್ತು ಲಕ್ಷ ಕಣ್ರೀ!
    ಒಂದು ಮಹಾನಗರಿಯಾಗಿ ಭಾರತದಲ್ಲೇ ಅತೀ ಹೆಚ್ಚು ಸಾಫ಼್ಟ್ವೇರ್ ಕಂಪನಿಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ, ವಿಶ್ವದಲ್ಲೇ ಅತಿಹೆಚ್ಚು ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಕಾಲೇಜುಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ಹಿರಿಮೆ ಬೆಂದಕಾಳೂರಿನದ್ದು. ಇಂಜಿನಿಯರ್ ಆಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಲು ಅಥವಾ ಅದಕ್ಕಿಂತ ಮೊದಲು ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಓದಲು ಪರಭಾಷೀಯರು ತೀರಾ ಹೆಚ್ಚು ಅನ್ನುವ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತಾರೆ. ಎಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಅಂದರೆ, ಇವತ್ತು ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಜನಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡಿಗರ ಪಾಲು ಕೇವಲ ೪೮ ಶೇಕಡ. ಇವತ್ತು ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲೂಬ್ಬ ಇಲ್ಲೊಬ್ಬ ಅಂತ ಕರಕೊಂಡುಬಂದು ಒಂದು ನೂರುಜನರ ಗುಂಪು ಮಾಡಿದರೆ, ಅದರಲ್ಲಿ ೫೨ ಜನ ಪರಭಾಷೀಯರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ! ನನ್ನದು ಅಸಹಿಷ್ಣುತೆ ಅಂತ ನೀವು ಧಾರಾಳವಾಗಿ ಅಂದುಕೊಳ್ಳಬಹುದು, ಆದರೆ ಇದು
ಖಂಡಿತ ರಾಜಧಾನಿಗೆ ಆರೋಗ್ಯಪೂರ್ಣವಲ್ಲ. ನನ್ನನ್ನು ಸಾಧ್ಯವಾದರೆ ನಂಬಿ, ನನಗೆ ನನ್ನ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡ ಕಿವಿತಾಕಿದರೆ ಸಂತಸಪಡುವಂಥ, ಕನ್ನಡ ಮಾತನಾಡುವ ಪ್ರಾಧ್ಯಾಪಕರು ಕಂಡರೆ ಖುಷಿಪಡುವಂತ, ಸಭಾಂಗಣದಲ್ಲಿ ಯಾರಾದರೂ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಭಾಷಣ ಮಾಡಿದರೆ ರೋಮಾಂಚನ ಪಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವಂತ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಿದೆ. ನನ್ನ ಕಾಲೇಜಿನ ರಂಗಕೂಟ ಅಭ್ಯಾಸ ಸಡೆಸುವಾಗ "ನಾಟಕ ಮಾಡಿಸುವುದಾದರೆ ಇಂಗ್ಲೀಷಿನಲ್ಲಿ ಮಾಡಿಸು, ಇಲ್ಲ ಹಿಂದಿಯಲ್ಲಿ ಮಾಡಿಸು, ಬಟ್ ನಾಟ್ ಇನ್ ಕನ್ನಡ" ಅಂದರೆ ಜೀರ್ಣಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಿದೆ. "ಓ, ನಿಮ್ಮ ಕಾಲೇಜು ಹಂಗಾ?" ಅಂತ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಕರುಣೆನಯನ್ನಾಗಲೀ, ಅಥವಾ ನನ್ನ ಕಾಲೇಜಿನ ಮೇಲೆ ವಿಶೇಷ ಸಿಟ್ಟನ್ನಾಗಲಿ ತೋರಿಸಬೇಡಿ. ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಇರುವ ಎಲ್ಲಾ ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಕಾಲೇಜುಗಳೂ ದಿಟ್ಟೋ ಹಿಂಗೇ! ಅಥವಾ ಇದಕ್ಕಿಂತ ಒಂದು ಪಾಲು ಹೆಚ್ಚೇ. ಬೆಂಗಳೂರು ಅಂತಲ್ಲ, ಕರ್ನಾಟಕದ ಇತರ ಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿರುವ ಸಾಧಾರಣ ಪ್ರಸಿದ್ಧಿ ಹೊಂದಿರುವ ಕಾಲೇಜುಗಳ ಸ್ಥಿತಿಯೂ ಇದೇ. ಮೊದಲೇ ಮಲೆನಾಡು ಹುಡುಗನಾಗಿರುವ ನನಗೆ, ಇಂಥದ್ದೊಂದು ಜಗತ್ತು ಇರುತ್ತೆ ಎಂಬುದೇ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.
    
     ಕನ್ನಡ ಚೆನ್ನಾಗೇ ಬರುವ ಯಾವುದೋ ಒಬ್ಬ ತೆಲುಗು ಹಲಗಣ್ಣನಿಗೆ ಕೋಲಾರದವನೋ, ಪಾವಗಡದವನೋ, ಬಳ್ಳಾರಿಯವನೋ ಕನ್ನಡಿಗನೊಬ್ಬ ಸಿಕ್ಕ ಅಂದಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಿ. ಅವನಿಗೆ ತೆಲುಗು ಬರುತ್ತೆ ಅಂತ ತೆಲುಗುದವನಿಗೆ ಗೊತ್ತಾಗಿಹೊಗುತ್ತೆ. ಆದರೂ ಔಪಚಾರಿಕವಾಗಿ ಇರಲಿ ಅಂತ "ತೆಲ್ಗು ವಸ್ತುಂದಾ?" ಅನ್ನುತ್ತಾನೆ. ನಮ್ಮ ಕನ್ನಡದವನೂ ಎನೋ ಸಾರ್ಥಕ್ಯವನ್ನು ಕಂಡವನಂತೆ, ಆ ಕಿವಿಯಿಂದ ಹಿಡಿದು ಈ ಕಿವಿಯವರೆಗೂ ಹಲ್ಲು ಕಿರಿದು "ವಸ್ತುಂದಿ, ವಸ್ತುಂದಿ" ಅಂತ ಎಕ್ಸೈಟ್ ಮೆಂಟ್ ಅಲ್ಲಿ ಎರೆಡೆರಡು ಸಲ ಹೇಳಿಬಿಡುತ್ತಾನೆ. ಮುಗಿಯಿತು, ಇನ್ನವರು ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಯಾವಾಗಾದರೂ ಮಾತನಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ ಅಂತ ಕನಸು-ಮನಸಿನಲ್ಲಿಯೂ ಆಸೆ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಬೇಡಿ. ತೆಲುಗು, ತಮಿಳು, ಹಿಂದಿ, ಇಂಗ್ಲೀಷು ಮಾತನಾಡಬಲ್ಲ ನಮ್ಮ ಕನ್ನಡಿಗ ತನ್ನ ಆಯಾ ಭಾಷೆಯ ಮಿತ್ರರಿಗೆ ಕನ್ನಡ ಕಲಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ ಅಂತ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿದ್ದರೆ, ಅದನ್ನೂ ಕಿತ್ತು ಹಾಕಿಬಿಡಿ. ನಾಳೆಯಿಂದ ನಗರದ ಬಿಎಂಟಿಸಿ ಬಸ್ಸುಗಳ ಕಂಡಕ್ಟರುಗಳು, ಆಟೋದವರು, ಊಬರ್, ಒಲಾಗಳ ಕನ್ನಡಿಗ ಚಾಲಕರು ತಮ್ಮ ಅನ್ಯಭಾಷೀಯ ಗ್ರಾಹಕರಿಗೆ ಕನ್ನಡದಲ್ಲೇ ಉತ್ತರಿಸಲು ಶುರು ಮಾಡಿದರೂ ಸಾಕು, ಇನ್ನೊಂದು ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಉತ್ತರಭಾರತೀಯರ ಬಾಯಲ್ಲೂ ತೊದಲು ಕನ್ನಡ ನಲಿಯತೊಡಗುತ್ತದೆ.

    ಇತ್ತೀಚಿಗೆ ಇಸ್ರೇಲ್ ಪ್ರವಾಸದಲ್ಲಿದ್ದ ಪತ್ರಕರ್ತರಾದ ವಿಶ್ವೇಶ್ವರ ಭಟ್ಟರ ಬರಹವೊಂದನ್ನು ಓದುತ್ತಿದ್ದೆ. ಅವರು ಇಸ್ರೇಲಿನವನೊಬ್ಬನ ಬಳಿ "ನೀವ್ಯಾಕೆ ಅಂಗಡಿಗಳ ಫಲಕಗಳನ್ನು ಹೀಬ್ರೂವಿನಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಹಾಕುತ್ತೀರಿ? ಕೆಳಗೆ ಸಣ್ಣಕೆ ಇಂಗ್ಲೀಷಿನಲ್ಲೂ ಬರೆಯಬಾರದೇ?" ಅಂತ ಕೇಳಿದರಂತೆ. ಅದಕ್ಕಾತ " ನಾವು ಆಂಗ್ಲರಾಷ್ಟ್ರಗಳಿಗೆ ಬಂದಾಗ ನಮಗೆ ಅನುಕೂಲವಾಗುತ್ತದೆಂದು ಕೆಳಗೆ ಹೀಬ್ರೂವಿನಲ್ಲಿ ಬರೆದಿರುತ್ತೀರೇನು?" ಅಂದನಂತೆ. ಆ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಅತಿಯಾಯಿತು ಅನ್ನಿಸಿದರೂ, ಮರುಕ್ಷಣ ಅವರ ಸ್ವಾಭಿಮಾನದ ಬಗ್ಗೆ ನಮಗೊಂದು ಅಭಿಮಾನ ಮೂಡುತ್ತೆ! ಭಟ್ಟರಿಗೆ ಕೆಂಪೇಗೌಡ ವಿಮಾನ ನಿಲ್ದಾಣದ ನಾಲ್ಕು ಪುಸ್ತಕದಂಗಡಿಗಳಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡ ಪುಸ್ತಕ ಸಿಗಲಿಲ್ಲವಂತೆ, ಟೆಲ್ ಅವೀವ್ ವಿಮಾನ ನಿಲ್ದಾಣದ ಮಳಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಮೂಲೆಬಿದ್ದ ರ್ಯಾಕಿನಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕಾರು ಆಂಗ್ಲ ಪುಸ್ತಕಗಳು ಕಂಡವಂತೆ. ನಮ್ಮ ಭಾಷಾಭಿಮಾನದ ಬಗ್ಗೆ  ಒಮ್ಮೆ ಹಂಗೇ ಸುಮ್ನೇ ಯೋಚಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ.

     ಕನ್ನಡ ಉಳಿಸಲು ಅದುಮಾಡಿ ಇದುಮಾಡಿ ಅನ್ನುವ ಸಲುವಾಗಿ ಈ ಬರಹವನ್ನು ಬರೆಯುತ್ತಿಲ್ಲ. ಇದನ್ನೋದಿದ ಮೇಲೆ ನಮ್ಮೊಳಗಿನ ಕನ್ನಡ ಪ್ರೀತಿ ಎದ್ದರೆ, ಕನ್ನಡವ ಪೋಷಿಸಲು ಸಹಕಾರಿಯಾದರೆ ಬರಹದ ಆಶಯದಲ್ಲಿ ಪೂರ್ಣವಾದೀತು. ಯಾರೋ ಬರೆದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ, ಅಥವಾ ಭಾಷಣ ಬಿಗಿದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ, ಅದು ಕಾರ್ಯರೂಪಕ್ಕೆ ಬಂದುಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ. ಅಥವಾ ಸರ್ಕಾರ ಅದೇನೋ ಕಾನೂನು ತಂದು ಕನ್ನಡವ ಎತ್ತಿನಿಲ್ಲಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲ! ಸಾಮಾನ್ಯಾತಿ ಸಾಮಾನ್ಯರು ನಿಶ್ಚಯಿಸಿ ತಮ್ಮ ದೈನಂದಿನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಒತ್ತುಕೊಟ್ಟರೆ ಸಾಕು. ಅನ್ಯಭಾಷೀಯರ ಜೊತೆ ಮಾತನಾಡುವಾಗ ಸಾಧ್ಯವಾದಷ್ಟು ಕನ್ನಡ ಬಳಸಿ. ಅವರಿಗೆ ಅರ್ಥಮಾಡಿಸಲೋಸುಗ ಮಧ್ಯೆ ಸ್ವಲ್ಪವೇ ಇಂಗ್ಲೀಷಿನದ್ದೋ, ಹಿಂದಿಯದ್ದೋ ಪದ ಟಂಕಿಸಿ ಅಷ್ಟೇ. ವೇದಿಕೆಗಳ ಮೇಲೆ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡಿ. ಗ್ರಾಹಕರ ಜೊತೆ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ವ್ಯವಹರಿಸಿ. ಕನ್ನಡ ಬರದವರ ಜೊತೆಯೂ ಕನ್ನಡ ಕಲಿಸುವ ನೆಪದಲ್ಲಿ ನಯವಾಗಿ ಸಾಧ್ಯವಾದಷ್ಟು ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ವ್ಯವಹರಿಸಿ. ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡ ಕಲಿಸುತ್ತೇನೆ ಬಾ ಅಂದರೆ ಅನೇಕ ಉತ್ತರ ಭಾರತೀಯರು ಆಸಕ್ತಿ ತೋರಿಸುತ್ತಾರೆ. "ಭಾಷೆಯೋದನ್ನು ಕಲಿಯಬೇಕಾದರೆ, ಮತ್ತೊಂದು ಭಾಷೆಯ ಸಹಕಾರ ಪಡೆಯಬಾರದು, ನಾವು ಮಗುವಾಗಿದ್ದಾಗ ಮಾತೃಭಾಷೆ ಕಲಿಯಬೇಕಾದರೆ ಯಾವುದಾದರೂ ಭಾಷೆಯ ಸಹಾಯ ಪಡೆದಿದ್ದೆವಾ?" ಅಂತ ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಕೃತ ಮೇಷ್ಟ್ರು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಸುತ್ತಲಿನ ವಾತಾವರಣವನ್ನು ಕನ್ನಡಮಯಮಾಡಿಬಿಟ್ಟರೆ, ಪರಭಾಷೀಯರು ಬಹಳ ಬೇಗ ಕಲಿತುಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ನಮ್ಮ ರಾಜಧಾನಿಯಲ್ಲಿ ಹೆಸರಿಗಷ್ಟೇ ಕನ್ನಡ ಅಧಿಕೃತ ಭಾಷೆ. ಎಷ್ಟೋ ಕಛೇರಿಗಳಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವುದು ಬೇರೆ ಭಾಷೆ! ನಾವು ಏನನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸಿದ್ದೇವೋ ಅದನ್ನು ಜಾರಿಗೆ ತರಬೇಕು. ಕಡತಗಳಲ್ಲಿನ ಆಫೀಷಿಯಲ್ ಲಾಂಗ್ವೇಜ್ ಪಟ್ಟ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ಕಛೇರಿಗಳಲ್ಲಿ ವ್ಯವಹಾರ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ನಡೆಯಬೇಕು. ಪಾನ್ ಅಂಗಡಿಯಿಂದ ಹಿಡಿದು ಲೀಲಾ ಪ್ಯಾಲೇಸ್ ವರೆಗೆ ನಾಮಫಲಕಗಳು ಮೊದಲು ದೊಡ್ಡಕ್ಷರಗಳಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿರಬೇಕು. ಬಿಎಂಟಿಸಿ ಬಸ್ಸಿನ ಫಲಕಗಳಲ್ಲಿ ಮೊದಲು ಕನ್ನಡಾಕ್ಷರಗಳು ಹಾದುಹೋಗಬೇಕು. ರಸ್ತೆ ಸೂಚಿಸುವ ಫಲಕಗಳು, ಜಾಹೀರಾತು ಫಲಕಗಳು ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಎದ್ದು ನಿಲ್ಲಬೇಕು. ಕಾರ್ಪೋರೇಟ್ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ, ವಿದ್ಯಾ ಸಂಸ್ಥೆಗಳಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡಕ್ಕೊಂದು ಅತ್ಯುನ್ನತ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಒದಗಿಸಿಕೊಡಬೇಕು. ಜರ್ಮನಿ, ಫ್ರಾನ್ಸ್ ಗಳ ಮಾದರಿಯಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿ ಕಲಿಯಲು, ದುಡಿಯಲು ಬಯಸುವವರಿಗೆ ಕನ್ನಡದ ಮೂಲಭೂತ ಜ್ನಾನವಾದರೂ ಇದೆಯಾ ಅಂತ ಪರೀಕ್ಷಿಸಿ ಒಳಬಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಅತೀಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಕನ್ನಡ ಮಾತನಾಡುವುದು ಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಧಕ್ಕೆ ಅನ್ನುವ ವಿಕೃತ ಕೀಳರಿಮೆಯನ್ನು ತೊಲಗಿಸಿಹಾಕಬೇಕು. ಕನ್ನಡ ಭಾಷಾಭಿಮಾನವನ್ನು ಆತ್ಮಸಾಕ್ಷಿಯ ಮುಂದಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಕನ್ನಡವ ಪೋಷಿಸುವುದು ಹೇಗೆಂದು ಯೋಚಿಸಿ, ಅಳವಡಿಸಿ. ನಾವು ಬದಲಿಸಬಹುದು, ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನ, ಒಂದು ದಿನ.

  ಭಾಷೆಯ ಜನನದ ಮೂಲಭೂತ ಉದ್ದೇಶ ಸಂವಹನವಷ್ಟೇ ಇರಬಹುದು. ಭಾಷೆ ಬೆಳೆದು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ತಳವೂರಿ ನಿಂತಾಗ, ಅದು ಶಬ್ದಪುಂಜವಾಗಷ್ಟೇ ಉಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ನಾಗರೀಕತೆ ಮತ್ತು ಭಾಷೆಯ ನಡುವೆ ಅವಿನಾಭಾವವಾದ ಸಂಬಂಧವೊಂದು ಬೆಳೆದುಬಿಟ್ಟಿರುತ್ತೆ. ಭಾಷೆ ನಮಗೆ ಅನ್ನ ಕೊಟ್ಟಿದೆ. ಜನಾಂಗವೊಂದರ ನಿಜವಾದ ಅಸ್ಮಿತೆ ಅಂದರೆ, ಅದು ಮಾತನಾಡುವ ಭಾಷೆ. ಇದು ಅನ್ಯಭಾಷೀಯರ ಬಗ್ಗೆ ಅಸಹಿಷ್ಣುತೆಯ ಆಂದೋಲನವಲ್ಲ. ಅವರಿಗೆ ಒಂದು ಹಿಡಿ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರೀತಿ ತೋರಿಸೇ ನಮ್ಮ ಹೆಮ್ಮೆಯ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಕಲಿಸುವ ಆಶಯ. ಮೂರನೇ ಅತೀ ಪ್ರಾಚೀನವಾದ ಭಾಷೆ ಆನಿಸಿಕೊಂಡ ನಮ್ಮ ಮಾತೃಭಾಷೆಯನ್ನು ಉಳಿಸುವ ಕೈಂಕರ್ಯ! ಧನ್ಯವಾದ.
     



    

         

  

Sunday, April 10, 2016

ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆ ಎಂಬುದು ಸತ್ತೇ ಹೋಗಿರುವಾಗ, ಸರ್ಕಾರವೊಂದೇ ಸರಿಯಿದ್ದರೆ ಸಾಕಾಗುವುದಿಲ್ಲ...!


  ಮೊನ್ನೆ ಮ್ಯೆಕಾನಿಕಲ್ ಸರ್ ಬಂದಿರಲಿಲ್ಲ. ಅಪರೂಪಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಅಂತ ನಮ್ಮ ಕ್ಲಾಸಿನವರಿಗೆಲ್ಲ ಕೊನೆಯ ಅವಧಿ ಬಿಡುವುಸಿಕ್ಕಿತ್ತು. ಗೆಳೆಯರೆಲ್ಲ ಕೊನೆಯ ಬೆಂಚುಗಳಲ್ಲಿ ಹಾಯಾಗಿ ಕುಳಿತು ಹರಟುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಅಲ್ಲಿ ಕುಳಿತವರಲ್ಲಿ ಅದ್ಯಾವ ಪುಣ್ಯಾತ್ಮ ಯಾವಾಗ ಏನು ಪುಣ್ಯ ಮಾಡಿದ್ದನೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ, ತೀರಾ ಅಪರೂಪಕ್ಕೆಂಬಂತೆ leisure ಪೀರಿಯಡ್ ಪಟ್ಟಂಗ "ಫ್ಯೂಚರ್" ಬಗ್ಗೆ ತಿರುಗಿಬಿಟ್ಟಿತು. ಏನೋ ಅದು ಇದು ಅನ್ನುತ್ತಿರುವಾಗ ಗೆಳೆಯನೊಬ್ಬ ಪುಟುಕ್ಕನೆ ಹೀರೋನಂತೆ "ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಓದಿ ಎಲ್ಲರೂ ಇಂಜಿನಿಯರೇ ಆಗಬೇಕಾ?" ಅಂದ. ಇವ ಇಂಟರೆಸ್ಟಿಂಗ್ ಅನ್ನಿಸಿತು. Small Aim is a Crime ಅಂದ ಕಲಾಮ್ ರ ದೊಡ್ಡ ಫ್ಯಾನ್ ಇರಬೇಕು ಅನ್ನಿಸಿತು. "ಇಂಜಿನಿಯರ್ರೇ ಆಗಬೇಕು ಅಂತಿಲ್ಲ. ಏನು ನಿನ್ನ ಗುರಿ?" ಅಂತ ಕೇಳಿದೆ. "ಈ ಪಂಚಾಯ್ತಿಗಳಲ್ಲಿ ಇಂಜಿನಿಯರ್ರು ಅಂತ ಇರ್ತಾರೆ ಗೊತ್ತಾ, ಇಂಜಿನಿಯರ್ರು ಅಂತಾರೆ, ಆದ್ರೆ ಅಲ್ಲ, ಗೊತ್ತಾ?" ಅಂತ ಕೇಳಿದ. ಇಲ್ಲ ಅಂದೆ. " ಅದ್ಕೆ ಮಾರ್ಕ್ಸು ಮೆರಿಟ್ಟು ಏನೂ ಬೇಡ. ಎಸ್ಸಿ ಎಸ್ಟಿ ಯಾವ್ದಾದ್ರೂ ರಿಸರ್ವೇಷನ್ ಇದ್ರೆ ಸಾಕು. ಹಂಗೇ ತಗಂಬಿಡ್ತಾರೆ. ನಮ್ಮಣ್ಣ ಒಬ್ಬ ಇದಾನೆ. ಅವ ಟೆಂತ್ ಪಾಸ್ ಅಷ್ಟೆ. ಅವಂಗೆ ಹಂಗೆ ಕೆಲ್ಸ ಸಿಕ್ಕಿದೆ. ಸಂಬ್ಳ ಇಪ್ಪತ್-ಇಪ್ಪತ್ತೈದ್ ಕೊಡ್ಬೋದು, ಆದ್ರೆ ಸಖತ್ ’ಗಿಂಬ್ಳ’ ಬರ್ತದೆ. ದಿನಾ ಸಾವಿರಗಟ್ಟಲೆ ಗಿಂಬ್ಳ ಬರ್ತದೆ. ನಾನು ಹಂಗೇ ಅದೇ ಕೆಲ್ಸ ಹಿಡ್ದು, ಹಾಯಾಗ್ ಇದ್ಬಿಡ್ತೀನಿ" ಅಂದ. ಕಪಾಳಕ್ಕೆ ಎರಡು ಬಿಟ್ಟುಬಿಡುವ ಸಿಟ್ಟು ಬಂದರೂ, ಮನಸ್ಸನ್ನು ಆ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಆವರಿಸಿದ ಸೋತ ಹತಾಶೆ, ಸ್ವಲ್ಪ ಬುದ್ಧಿ ಹೇಳಿ ಬೈದು ಬರುವ ಇಂಗಿತವನ್ನೂ ಇಂಗಿಸಿಬಿಟ್ಟಿತು. ಅಲ್ಲಿಂದ ಎದ್ದುಬಂದುಬಿಟ್ಟೆ.

  ಇನ್ನೊಂದು ವಿಷಯ ತಿಳಿಸುತ್ತೇನೆ ಕೇಳಿ. ಇವತ್ತು ತಮ್ಮ ರಸಾಯನಶಾಸ್ತ್ರ ಪ್ರಶ್ನೆಪತ್ರಿಕೆ ಲೀಕಾಯ್ತು ಅಂತ ಲೀಕ್ ಮಾಡಿದವರಿಗೆ ಹಿಗ್ಗಾ ಮುಗ್ಗಾ ಶಾಪ ಹಾಕುತ್ತಿರುವ ಬಹುತೇಕ ದ್ವಿತೀಯ ಪಿಯು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು(ಎಲ್ಲರೂ  ಅಲ್ಲ) , ತಮ್ಮ ಗೆಳೆಯ ಅಥವಾ ಗೆಳತಿಗೆ ಮೊದಲೇ ಪ್ರಶ್ನೆ ಪತ್ರಿಕೆ ಸಿಕ್ಕಿತ್ತು ಅಂತ ಗೊತ್ತಾದರೆ, "ಥೂ ಪಾಪಿ... ಫ಼್ರೆಂಡಾ ನೀನು.... ವಾಟ್ಸಾಪ್ ಅಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪಿಕ್ ನಂಗೂ ಕಳಿಸ್ಬಾರ್ದಿತ್ತೇ...?" ಅಂತ ಕೇಳುತ್ತಾರೆ. ಒಬ್ಬ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯಾಗಿ, ಇಂದಿನ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಜಗತ್ತಿಗೆ ಪ್ರತೀದಿನ ಮುಖವೊಡ್ಡೇ ನಿಂತಿರುವ ನನಗೆ ನಮ್ಮವರ ಸೈಕಾಲಜಿ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಗೊತ್ತಿದೆ. ನೀವು ಇದನ್ನೋದುತ್ತಿರುವವರು ಈಗ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯಾಗಿದ್ದರೆ, ನೀವು ಇದನ್ನ ಮರುಮಾತಿಲ್ಲದೆ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಿರಿ. ವಯಸ್ಕರಾಗಿದ್ದರೆ, ನಿಮ್ಮ ಕಾಲದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಸಮೂಹ ಹೇಗಿತ್ತೆಂಬುದರ ಬಗ್ಗೆ ನಾನು ಕಮೆಂಟ್ ಮಾಡಲಾರೆ. ಊಹಿಸಿ ಬರೆಯುವುದರಲ್ಲಿ ನನಗೆ ನಂಬಿಕೆಯಿಲ್ಲ. ಈ ಎಸ್ ಎಸ್ ಎಲ್ ಸಿ ಪರೀಕ್ಷೆ ನಡೆಯುತ್ತಲ್ಲ? ಅದಕ್ಕೂ ಮೊದಲು ನಾಲ್ಕು ಪೂರ್ವಸಿದ್ಧತಾ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ಮಾಡುವುದು ನಮ್ಮ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ವಾಡಿಕೆ. ತಾಲೂಕು, ಜಿಲ್ಲೆ, ರಾಜ್ಯ, ನಂತರ ಶಾಲಾಮಟ್ಟ ಇಷ್ಟು. ಈ "ಮಟ್ಟಗಳಲ್ಲಿ" ಅದ್ಯಾವ "ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ" ಪ್ರಶ್ನೆ ಪತ್ರಿಕೆಗಳು ಲೀಕ್ ಆಗುತ್ತವೆಯೆಂದರೆ, ವಿಕೀಲೀಕ್ಸ್ ನ ಜೂಲಿಯನ್ ಅಸ್ಸಾಂಜ್ ಕೂಡ ಇವರ ’ಕಲೆಯ’ ಮುಂದೆ ನಾಚಿ ತಲೆತಗ್ಗಿಸಬೇಕು! ಸಂಸ್ಕೃತವನ್ನು ಉಳಿಸಿ ಬೆಳೆಸುವ ಉದ್ದೇಶದಲ್ಲಿ ಸಂಸ್ಕೃತ ಪ್ರಥಮ, ದ್ವಿತೀಯ ಮುಂತಾದ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಸಂಸ್ಕೃತ ಪ್ರಾಧಿಕಾರ ಇವುಗಳನ್ನ ಮಾಡುತ್ತಿರಬೇಕು. ಇವರಲ್ಲಿ ಅದ್ಯಾರಿಗೆ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಪಾಸ್ ಮಾಡಲೇಬೇಕೆಂಬ ಹಠವೋ ಏನೋ, ಕುಖ್ಯಾತ ಪ್ರದೇಶಗಳ ಪರೀಕ್ಷಾಕೇಂದ್ರಗಳಿರಲಿ, ಸುಸಂಸ್ಕೃತ ಪ್ರದೇಶದ ಕೇಂದ್ರಗಳಲ್ಲೇ( ಎಲ್ಲಿ ಇತರ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ mal-practiceನ ಪ್ರಮಾಣ ಕಡಿಮೆಯೋ ಅಲ್ಲೇ) ಶಿಕ್ಷಕರ ಸಂಪೂರ್ಣ ಸಹಕಾರದೊಂದಿಗೆ ಮಾಸ್ ಕಾಪಿಗಳು ನಡೆದುಹೋಗುತ್ತೆ! ಸುಖಾಸುಮ್ಮನೆ ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಸಂಸ್ಕೃತ ಬರುತ್ತೆ ಅಂತ, ಅದ್ಯಾರ ಮುಂದೆ ನಾಚಿಕೆಯಿಲ್ಲದೆ ರುಜುಮಾಡಲು ಹೊರಿಟಿರುವರೋ ನಾನರಿಯೆ.

  ಯಾವುದೋ ಒಬ್ಬ ರಾಜಕಾರಣಿ ಅಂದಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಿ. ಅವನೋ/ಅವಳೋ ತನ್ನ ಅಧಿಕಾರಾವಧಿಯಲ್ಲಿ ಮಾಡಬಾರದ್ದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಒಂದೂ ಬಿಡದೆ ಅಷ್ಟೂ ಮಾಡಿದ್ದಾಗಿದೆ. ರಾಜ್ಯದ್ದೋ ಅಥವಾ ದೇಶದ್ದೋ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯ ನೆಪದಲ್ಲಿ ನೂರಾರು ಕೋಟಿ ನುಂಗಿಹಾಕಿದ್ದಾನೆ. ತನ್ನ ಕುಟುಂಬ ಸದಸ್ಯರನ್ನೆಲ್ಲ ರಾಜಕೀಯಕ್ಕೆ ಬಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ. ತನ್ನ ಅಳಿಯನಿಗೆ, ಭಾವಮೈದಂಗೆಲ್ಲ ಉದ್ಯಮದಲ್ಲಿ ಬೇಕಾಬಿಟ್ಟಿ ಅನುವು ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ. ಇದು ಯಾರೋ ಒಬ್ಬರ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆದಿದ್ದಲ್ಲ. ಇಂಥವರು ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಅನೇಕರು ಸಿಗುತ್ತಾರೆ. ಇಂಥವರೇ ಹೆಚ್ಚು. ಆದರೂ ಅವನಿಗೆ ವೋಟು ಹಾಕಲು, ವೋಟು ಕೇಳಲು ಜನ ದಂಡಿಯಾಗಿ ಸಿಗುತ್ತಾರೆ. ಆತ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಗೆಲ್ಲುತ್ತಾನೆ. ಮತ್ತೆ ಅದನ್ನೇ ಮುಂದುವರೆಸುತ್ತಾನೆ. ಯಾಕೆ ಗೊತ್ತೇನು? "ಇವ ನಮ್ಮ ಜಾತಿಯವ, ಇವನಿಗೇ ನಾವು ವೋಟಾಕ್ಬೇಕು", "ಇವ ನಮ್ಮ ಪಕ್ಷದವ, ನಮ್ಮ ವೋಟು ಇವಂಗೇ" ಅನ್ನುವ ವಿಕೃತ ಮನೋಭಾವದಿಂದ. Caste is the biggest factor. ಜಾತಿ ಅಥವಾ ಪಕ್ಷ ಎಂಬ ಸಮೂಹ ಸನ್ನಿಗಳು ಇಲ್ಲಿ ಯಾರನ್ನಾದರೂ ಎಮ್ ಎಲ್ ಎ, ಎಂಪಿಗಳನ್ನಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತೆ. ಅನೇಕ ಕಡೆ ಭ್ರಷ್ಟನೊಬ್ಬನಿಂದ ಹಣ, ಸಾರಾಯಿ ಮುಂತಾದ "ಉಡುಗೊರೆ"ಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಮತದಾರಪ್ರಭುವೇ ಸ್ವತಹ ಭ್ರಷ್ಟನಾಗಿ ಸಂವಿಧಾನ ಕೊಟ್ಟ ಅತ್ಯುತ್ಕೃಷ್ಟ ಹಕ್ಕನ್ನೇ ಮಾರಿಕೊಂಡುಬಿಡುತ್ತಾನೆ. ಕ್ಷಣಿಕ ಸುಖಕ್ಕಾಗಿ, ಸ್ವಾರ್ಥಕ್ಕಾಗಿ, ಅಲಸಂತೃಪ್ತಿಗಾಗಿ ತಾನೇ ಹಳ್ಳ ತೋಡಿಕೊಂಡು ತಾನೇ ಬಿದ್ದುಬಿಡುತ್ತಾನೆ. This is finally, a democracy u know. "By The People, For The  people, of the people"!!

   ನೀವು ಬೆಂಗಳೂರಿಗರಾಗಿದ್ದರೆ, ನಿಮಗೆ ಇನ್ನೊಂದು ಅನುಭವವಾಗಿರುತ್ತೆ. ನೀವು ಒಂದು ಬಿಎಮ್ಟಿಸಿ ಬಸ್ಸು ಹತ್ತಿ ಒಂದು ಅಲ್ಲೇ ಹತ್ತಿರದ ಸ್ಟಾಪ್ ನಲ್ಲಿ ಇಳಿಯುವವರಿದ್ದೀರಿ. ಐದು ರುಪಾಯ್ ಟಿಕೆಟ್. ಕಂಡಕ್ಟರ್ ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ನಾಲ್ಕು ರೂಪಾಯಿಯನ್ನೋ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಪೂರ್ತಿ ಐದು ರುಪಾಯಿಯನ್ನೋ ಇಸಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ ಟಿಕೆಟ್ ಕೊಡುವುದಿಲ್ಲ. ನಾವು ಕೇಳುವುದಿಲ್ಲ. ಜೇಬಿಗೆ ಪೋಯಾ! ಈ ದೇಶ ಮೊದಲಿಂದಲೂ ಎಂಥ ಕರುಣಾಜನಕ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿದೆ ಅಂದರೆ, ಡೆತ್ ಸರ್ಟಿಫಿಕೇಟ್ ಮಾಡುವ ಪ್ರೊಸೀಜರ್ ಗಳಲ್ಲೂ ತಹಶೀಲ್ದಾರನಿಗೆ ಗಿಂಬಳ ಕೊಡಬೇಕು. ಇನ್ನು ಟ್ರಾಫಿಕ್ ಪೋಲಿಸ್, ಸಾದಾ ಪೋಲಿಸ್ ಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡುವುದು ಬೇಡ ಬಿಡಿ, ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಗೊತ್ತೇ ಇದೆ. ಡಿಸಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಏನಾದ್ರೂ ಹೇಳ್ಬೇಕಾ? ಅವೆಲ್ಲಾ ಬಿಡ್ರಿ, ಇವತ್ತು ಎಷ್ಟು ಅಂಗಡಿ ಮಾಲೀಕರು, ಎಷ್ಟು ಬ್ಯುಸಿನೆಸ್ ಮ್ಯಾನ್ ಗಳು ಸರಿಯಾಗಿ ತೆರಿಗೆ ಪಾವತಿಸುತ್ತಾರೆ?

  ಮೊನ್ನೆ ದ್ವಿತೀಯ ಪಿಯು ಪ್ರಶ್ನೆ ಪತ್ರಿಕೆ ಎರಡೆರಡು ಬಾರಿ ಲೀಕ್ ಆದಾಗ, ನಮ್ಮ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಯ ಮಟ್ಟದ ಬಗ್ಗೆ ಚಿಂತೆ ತಲೆಯನ್ನೆಲ್ಲ ಕೊರೆದುಹಾಕಿಬಿಟ್ಟಿತು. "ಸರ್ಕಾರವೊಂದೇ ಸರಿಯಿದ್ದರೆ ಸಾಕಾಗುವುದಿಲ್ಲ" ಎಂಬುದು ಶೀರ್ಷಿಕೆ, "ಸರ್ಕಾರ ಸರಿಯಿದೆ" ಅಂತ ಅಲ್ಲ! ಇದು ಸರ್ಕಾರವನ್ನು ಸಮರ್ಥಿಸುವ ಬರಹವಲ್ಲ, ನಮ್ಮನ್ನು ವಿಮರ್ಶಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಬರಹ. ಲೀಕ್ ಮಾಡಿದ ಆ ಜನರ ಮುಂದೆ, ಅದನ್ನು ತಡೆಯಲಾಗದ ಸರ್ಕಾರದ ಮುಂದೆ ಲಕ್ಷಾಂತರ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ, ಅವರ ಪೋಷಕರ ಕನಸುಗಳನ್ನು ಸುರಿದಿಟ್ಟು ಸಾವಿರ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಕೇಳಬೇಕೆನಿಸುತ್ತಿದೆ. ತಮ್ಮ ಸ್ವಾರ್ಥಕ್ಕೋಸ್ಕರ ಯಾರದೋ ಬದುಕಿನ ಜೊತೆ ಆಟವಾಡುವುದು ಯಾವ ಪುರುಷಾರ್ಥದ ಸಾಧನೆಗೆ ಅಂತ ತಿಳಿಯಬೇಕೆನಿಸುತ್ತಿದೆ. ಸರ್ಕಾರದ ಬೇಜವಾಬ್ದಾರಿಯ ಬಗ್ಗೆ, ಕೆಲವು ಅಧಿಕಾರಿಗಳ ಅಲಕ್ಷ್ಯ, ಅಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಅಸಹನೆಯ ಕಟ್ಟೆಯೊಡೆಯುತ್ತಿದೆ. ಅಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಯನ್ನೇ ಊರುತುಂಬಾ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ದೇಶ ಕಟ್ಟುವುದು ಹೇಗೆ? ನಾನಿಲ್ಲಿ ಬಹುಕೋಟಿ ಹಗರಣಗಳನ್ನು, ಅಂತರ್ದೇಶೀಯ ದ್ರೋಹಗಳನ್ನು ಉದಾಹರಿಸಿ ಬರೆದಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಮಧ್ಯದಲ್ಲೇ ನಡೆದುಹೋಗುತ್ತಿರುವ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ನಮ್ಮನ್ನೇ ಇಷ್ಟವಿದ್ದೋ, ಇಲ್ಲದೆಯೋ ಭಾಗಿಯಾಗಿಸಿಕೊಂಡುಬಿಡುವ ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರಗಳ ಬಗ್ಗೆ ನಿವೇದಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರವನ್ನು ಸಹಿಸುವುದು ಮತ್ತು ಸಹಕರಿಸುವುದು ಎರಡೂ ಅದರಷ್ಟೇ ದೊಡ್ಡ ತಪ್ಪು ಕಣ್ರೀ. "ಒಟ್ಟು ಕೆಲ್ಸ ಆದ್ರೆ ಆಯ್ತು, ನಂಗೇನಾಗ್ಬೇಕು" ಎಂಬ ಮನಸ್ಥಿತಿ ದೇಶಕ್ಕೆ ಮಾರಕ. ಅಂಥ ಮನಸ್ಥಿತಿಯ ಪ್ರಜೆಗಳನ್ನಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ದೇಶವೊಂದು ಹೇಗೆ ತಾನೇ ಉದ್ಧಾರವಾದೀತು? ಯೋಚಿಸಿ.

   ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯ ದೇಶಗಳು ಇತರ ದೇಶಗಳಿಗೆ ಕೇಡು ಬಗೆದಿರಬಹುದು, ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿಯ ಜನ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ದೇಶಗಳಿಗೆ ಅದ್ಭುತ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕರು. ಅವು ಅಷ್ಟು ಬಲಾಢ್ಯವಾಗಿರಲು ಅದು ಕಾರಣ. ಸಮಾಜದ ಚೈತನ್ಯ ವೃದ್ಧಿಯಾಗಬೇಕಾದರೆ, ಅದರಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಯ ಮಟ್ಟ ಏರಬೇಕು. ಇವತ್ತು ನಾವು ಅಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆ-ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರಗಳಿಗೆ ಸಹಕರಿಸಲಾರೆವು ಮತ್ತು ಸ್ವತಃ ನಾವೇ ಎಂದೂ ಅಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ಬದುಕಲಾರೆವು ಎಂದು ಶಪಥಗೈಯ್ಯೋಣ. ಬರೆದ ಅಕ್ಷರಗಳು ಸಾರ್ಥಕ್ಯ ಕಂಡಾವು. ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣುಗಳು ಅತೀ ಶೀಘ್ರದಲ್ಲೇ ವಿಶ್ವಗುರು ಭಾರತವನ್ನು ಕಂಡಾವು!


Sunday, March 20, 2016

ಸಾವರ್ಕರ್ ಉಗ್ರಗಾಮಿ ಅಂದವರನ್ನು ಇತಿಹಾಸ ಹೇಗೆ ತಾನೆ ಕ್ಷಮಿಸೀತು?

ಅಹಿಂಸೆಯ ಪ್ರತಿಪಾದಕರಿಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಗೌರವದಿಂದ ನಾನೊಂದು ಮೂಲಭೂತ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಬಯಸುತ್ತೇನೆ. ನಿಮಗ್ಯಾಕೆ ಹಿಂಸೆ ಮತ್ತು ಸ್ವರಕ್ಷಣೆಯ ನಡುವಿನ ವ್ಯತ್ಯಾಸವೇ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ? ಎಂದು. ಹಿಂಸೆ ಅಪ್ರಚೋದಕವಾದ ಕ್ರೌರ್ಯ. ಸ್ವರಕ್ಷಣೆ ಹಿಂಸೆಯಲ್ಲ, ಅದೊಂದು ಅನಿವಾರ್ಯದ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ. ಶಾರ್ಕ್ ಮೀನೊಂದು ಸಣ್ಣ ಮೀನುಗಳನ್ನು ತಿನ್ನಲು ಬಂದರೆ, ಸಣ್ಣ ಮೀನುಗಳು ಸಾವಿರಾರು ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಒಟ್ಟಾಗಿ ಶಾರ್ಕ್ ನ ಮೇಲೇ ದಾಳಿ ಮಾಡುತ್ತವೆ. ಅದು ಹಿಂಸೆಯೇನು? ಅಪರಿಚಿತನೊಬ್ಬ ಬೆಕ್ಕುಮರಿಯೊಂದನ್ನು ಬಲವಂತವಾಗಿ ಎತ್ತಿಕೊಳ್ಳಹೋದರೆ ಪರಚಿ ಹಾಕುತ್ತೆ. ಸುಂದರವಾಗಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡ ಜೆನೂಗೂಡಿಗೋ, ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡ ಇರುವೆ ಗೂಡಿಗೋ ಹೋಗಿ ಒಂದು ಗುದ್ದು ಕೊಡಿ ನೋಡೋಣ. ಸಾಯುವಂತೆ ಕಚ್ಚಿ ಕಳಿಸುತ್ತವೆ. ಇವೆಲ್ಲ ನಿಮಗೆ ಹಿಂಸೆಯಂತೆ ಕಾಣುವುದೇನು? "Struggle For Existence" ಎಂದು ಡಾರ್ವಿನ್ ಹೇಳಿದ್ದು ಇಂಥವಕ್ಕೇ!
     ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಚಳುವಳಿಯಲ್ಲಿ ಮಂಗಲ್ ಪಾಂಡೆಯಿಂದ ಹಿಡಿದು ನೇತಾಜಿಯವರೆಗೂ ಮಾಡಿದ್ದು ಅದನ್ನೇ, the Struggle For Existence. ನೀವವರನ್ನು ಹಾದಿ ತಪ್ಪಿದ ದೇಶಭಕ್ತರು ಅಂತ ಅನಾಯಾಸವಾಗಿ ಅತ್ಲಾಗಿಡಲು ಬರುವುದಿಲ್ಲ ಸ್ವಾಮಿ. An eye for an eye makes the whole world blind ಅನ್ನುವುದು ಸತ್ಯ. ಆದರೆ It is better to be blind in independence than being sighted in captivity. ಮುಳ್ಳನ್ನು ಮುಳ್ಳಿನಿಂದಲೇ ತೆಗೆಯಿರಿ ಎಂಬುದೂ ಅಷ್ಟೇ ಸತ್ಯ. ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರು ಒಂದೊಂದನ್ನ ನಂಬಿದರು ಬಿಡಿ. ನಿಮಗೇನು ಅಲವರಿಕೆ? ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ಮುಳ್ಳನ್ನು ಮುಳ್ಳಿನಿಂದ ತೆಗೆಯುವುದೇ ಹೆಚ್ಚು ನೈಸರ್ಗಿಕ. ಪ್ರಕೃತಿ ಜೀವಿಗಳಿಗೆ ಹೇಳಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದು ಅದನ್ನೇ, ಅಹಿಂಸಾಮಾರ್ಗವನ್ನಲ್ಲ.  ಅಹಿಂಸೆಯನ್ನು ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಮುನ್ನ ಉಗ್ರವಾಗಿ ಪ್ರತಿಪಾದಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್, ಯಾಕೆ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ನಂತರ ಸೈನ್ಯವನ್ನು ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿಟ್ಟಿರಿ. ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಮರುವರ್ಷವೇ ಬಂದಿತ್ತಲ್ಲ ಕಾಲು ಕೆರೆದುಕೊಂಡು ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಪಾಕಿಸ್ತಾನ? ಆಗ ಉಪವಾಸ ಕೂರಬೇಕಿತ್ತು ಹೋಗಿ ಗಡಿಯಲ್ಲಿ. ಅಹಿಂಸೆಯ ಬಗ್ಗೆ ದಿನಗಟ್ಟಲೆ ಭಾಷಣ ಕೊರೆಯುವ ನೀವು, ಆಗ ಯೋಧರನ್ನೇಕೆ ಕಳಿಸಿದಿರಿ? ನಿಮ್ಮ ಅಹಿಂಸೆ ಎಲ್ಲಾ ಕಾಲದಲ್ಲೂ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಬರುವುದಿಲ್ಲ ಸ್ವಾಮಿ. ಹಲ್ಲು ಮುರಿದ ಹಾವನ್ನು ಪೋಕರಿಯೂ ನೇತಾಡಿಸಿಕೊಂಡು ಓಡಾಡುತ್ತಾನೆ. ಗಾಂಧೀಜಿಯವರನ್ನು ಹೃದಯದಲ್ಲಿಟ್ಟು ಪೂಜಿಸುವವನು ನಾನು. ಅವರ ಬಗ್ಗೆ ಇಲ್ಲಸಲ್ಲದ ಮಾತುಗಳನಾಡುವ ಸಂಘಿಗಳ ವಿರುದ್ಧ ಉಗ್ರಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು ಬರೆದವನು ನಾನು. ಹಂಗಂತ ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿಗಳನ್ನು ದ್ವೇಷಿಸಬೇಕೇನು?
     ಪಾಪ, ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಮತ್ತು ಎಡಪಂಥೀಯರಿಗೆ ಸಾವರ್ಕರ್ ಅಂದರೆ ಹಳೆ ಜನ್ಮದ ದ್ವೇಷ. ಬ್ರಿಟಿಷರನ್ನು ಎಷ್ಟು ದ್ವೇಷಿಸಿದ್ದರೋ, ಅದಕ್ಕಿಂದ ಒಂದು ಹಿಡಿ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಸಾವರ್ಕರ್ ರನ್ನು ದ್ವೇಷಿಸುತ್ತಾ ಬಂದಿದ್ದಾರೆ. ಸಾವರ್ಕರ್ ರನ್ನು ಗಾಂಧೀ ಹಂತಕ ಎಂಬಂತೆ ಬಿಂಬಿಸಲಾಯಿತು. ಸಾವರ್ಕರ್ ಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾದಷ್ಟು ತೊಂದರೆಯಾಗುವಂತೆ ನೆಹರು ನೋಡಿಕೊಂಡರು. ಅವರ ಮನೆಯ ಮೇಲೆ ಕಲ್ಲಿನ ದಾಳಿಯಾಯಿತು. ಆದ ಗಾಯಕ್ಕೆ, ಅವರ ತಮ್ಮ ಲೋಕ ತ್ಯಜಿಸಬೇಕಾಯಿತು. ಕೊನೆಗೆ ಸಾವರ್ಕರ್ ವಿಧಿವಶರಾದಾಗ ಒಂದು ಶವಪೆಟ್ಟಿಗೆ ಸಿಗಲೂ ಕಷ್ಟವಾಗುವಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಲಾಯಿತು. ಇತ್ತೀಚಿನ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಸರ್ಕಾರದ ಕೇಂದ್ರ ಮಂತ್ರಿ ಮಣಿಶಂಕರ್ ಅಯ್ಯರ್ ಅಂಡಮಾನ್ ಗೆ ಹೋದಾಗ, ಅಲ್ಲಿ ಸಾವರ್ಕರ್ ರನ್ನು ದಶಕದ ಕಾಲ ಇಟ್ಟಿದ್ದ ಸೆಲ್ಲುಲಾರ್ ಜೈಲಿಗೆ ಭೇಟಿಕೊಟ್ಟು ನಮನ ಅರ್ಪಿಸಲು ನಿರಾಕರಿಸಿದರು. ಇವರ ನಮನ ಯಾರಿಗೆ ಬೇಕು? ಆದರೆ, ಸಾವರ್ಕರ್ ಬಗ್ಗೆ ಇಲ್ಲಸಲ್ಲದ ಮಾತುಗಳನ್ನಾಡಿದರು. ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಸಾವರ್ಕರ್ ಹೇಳಿಕೆಯನ್ನು ತೆಗೆದು ಗಾಂಧೀಜಿಯವರ ಹೇಳಿಕೆಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಲು ಆಜ್ಞಾಪಿಸಿದರು. ಮೊನ್ನೆ INCಯ ಅಧಿಕೃತ facebook ಪುಟ, "ಯಾವಾಗ ಚಂದ್ರಶೇಖರ್ ಅಜಾದ್ ಬ್ರಿಟೀಷರ ವಿರುದ್ಧ ಹೋರಾಡುತ್ತಿದ್ದರೋ, ಆಗ ಸಾವರ್ಕರ್ ಬ್ರಿಟೀಷರ ಬಳಿ ಕ್ಷಮೆಗೆ ಅಂಗಲಾಚುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಜಾದ್ ಅಸಲಿ,ಸಾವರ್ಕರ್ ನಕಲಿ"  ಎಂಬ ಹಾಸ್ಯಾಸ್ಪದ ಪೋಸ್ಟ್ ಒಂದನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿತು.
     ರೀ ಶತದಡ್ಡರೇ, ನೀವು ಈಗ "ಸಾವರ್ಕರ್ ಕ್ಷಮೆ ಕೇಳಬಾರದಿತ್ತು" ಅಂದರೆ ಸಾವರ್ಕರ್ ಜೈಲಿಗೆ ಸೇರುವ ಮುನ್ನ ಮಾಡಿದ ಕೃತ್ಯಗಳು ಸರಿಯಾಗಿದ್ದವು ಅಂತ ನೀವು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಂತಾಗುತ್ತೆ. ಅಂದರೆ ಅವರು ಮಾಡಿದ, ಮಾಡಿಸಿದ ಬ್ರಿಟೀಷ್ ದುರುಳರ ಹತ್ಯೆ, ಸಿಡಿಸಿದ ಬಾಂಬುಗಳು, ಎಬ್ಬಿಸಿದ ಗಲಾಟೆಗಳು ಇವೆಲ್ಲ ಸರಿ ಅಂತ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡತಾಗುತ್ತದೆ. ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ಅಹಿಂಸೆಯ ಪರಮ ಪ್ರತಿಪಾದಕರಲ್ಲವೇ ನೀವು? ಸಾವರ್ಕರ್ "ನನ್ನದು ತಪ್ಪು ದಾರಿ ಎಂಬುದು ನನಗೆ ಅರಿವಾಗಿದೆ. ನಾನು ಬದಲಾಗಿದ್ದೇನೆ. ನನ್ನ ಬಿಟ್ಟುಬಿಡಿ. ಇದರಿಂದ ಕ್ರಾಂತಿ ಅನ್ನುವ ತಪ್ಪುದಾರಿಗಿಳಿದಿರುವ ಯುವಕರೂ ಅದರಿಂದ ವಿಮುಖರಾಗುತ್ತಾರೆ" ಅಂತ ಬ್ರಿಟೀಷರಿಗೆ ಬರೆದ ಪತ್ರವನ್ನು ಹಿಡಕೊಂಡು ಯಾಕೆ ಅವರನ್ನು ಬಯ್ಯುತ್ತೀರಿ?
ಸಾವರ್ಕರ್ ಆ ರೀತಿಯ ಪತ್ರಗಳನ್ನು ಬರೆದದ್ದು ಒಂದು strategic move. ರಾಹುಲ್ ಗಾಂಧಿಯಂಥ ಮೇಧಾವಿಗಳನ್ನು ನಾಯಕನನ್ನಾಗಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿರುವ ನಿಮ್ಮಿಂದ ಇದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ನಿರೀಕ್ಷಿಸುವುದು ನಮ್ಮ ಮೂರ್ಖತನವಾದೀತು. "ಕ್ರಾಂತಿಯ ಹಾದಿ ಹಿಡಿದು ತಪ್ಪುಮಾಡಿಬಿಟ್ಟೆ" ಅಂತ ಅಂಗಲಾಚುವವರು First War Of Indian Independence ಬಗ್ಗೆ ಅದ್ಭುತ ಪುಸ್ತಕ ಬರೆಯುತ್ತಾರಾ? ಸಾವರ್ಕರ್ ರನ್ನು ಇಟ್ಟಿದ್ದ ಸೆಲ್ಯುಲಾರ್ ಜೈಲು ಹೇಗಿತ್ತು ಗೊತ್ತೇನು? ಅವರಿಗೆ ವಿಧಿಸಿದ್ದ ಕಾಲಾಪಾನಿ ಶಿಕ್ಷೆಯ ತೀವ್ರತೆ ಎಷ್ಟು ಅರಿವುಂಟೇನು? ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಕೆಲವರು ಸೋಫಾಗಳಿದ್ದ ಐಷಾರಾಮಿ ಜೈಲುಗಳಲ್ಲಿ ವಾಸ ಮಾಡಿದ್ದರಲ್ಲ, ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಬಂದ ನಂತರ ತಾನೇ ದೊಡ್ಡ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಹೋರಾಟ-ತ್ಯಾಗ ಮಾಡಿದವರಂತೆ ಬಂದು ಪ್ರಧಾನಿಯಾಗಿಬಿಟ್ಟರಲ್ಲ, ಅಂಥವರನ್ನೇನಾದರೂ ಅಲ್ಲಿಟ್ಟಿದ್ದರೆ,  ಕ್ಷಮಾಪಣೆ ಪತ್ರಬರೆಯುವುದಿರಲಿ,  ಎರಡೇ ದಿನಕ್ಕೆ ಬಾಯಿಬಡಿದುಕೊಂಡು ಬ್ರಿಟೀಷರ ಕಾಲಿಗೆ ಬಿದ್ದುಬಿಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಇಡೀ ದಿನದಲ್ಲಿ ಎರಡೇ ಲೋಟ ನೀರು ಕುಡಿದುಕೊಂಡು ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಇಲ್ಲದೇ ಎಣ್ಣೆಯ ಗಾಣ ತಿರುಗಿಸುವುದು ಅಂದರೆ ಇಟಲಿ ಮಹಿಳೆಯ ಮುಂದೆ ಬಾಲಮಡಚಿಕೊಂಡು ಕೂತಷ್ಟು ಸುಲಭ ಅಂದುಕೊಂಡಿರಾ?
     ಸಾವರ್ಕರ್ ಮೇಲಿನ ದ್ವೇಷಕ್ಕೆ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಗೆ ಕೆಲವು ಕಾರಣಗಳಿರಬಹುದು. ಸಾವರ್ಕರ್ ಹಿಂದುತ್ವವನ್ನು ಪಟ್ಟು ಹಿಡಿದು ಪ್ರತಿಪಾದಿಸಿದ್ದರು. ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ ಅಭಿನವ ಭಾರತವನ್ನು ಕಟ್ಟಿ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ಫರ್ಧಿಸಿದ್ದರು. ಕೆಲವು ಕಡೆ ಜಿನ್ನಾನ ಮುಸ್ಲಿಂ ಲೀಗ್ ಜೊತೆ ಸೇರಿ ಮೈತ್ರಿ ಸರ್ಕಾರವನ್ನೂ ರಚಿಸಿದ್ದರು. 1942ರ Quit India ವಿಫಲವಾಗುವಂತೆ ಮಾಡಲು ಅಭಿನವ ಭಾರತ ಇನ್ನಿಲ್ಲದಂತೆ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿತ್ತು. ಎರಡನೇ ವಿಶ್ವಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಭಾರತೀಯರನ್ನು ಸೌಜನ್ಯಕ್ಕೂ ಒಂದು ಮಾತೂ ಕೇಳದೆ ಭಾರತೀಯ ಸೈನ್ಯವನ್ನು ಬ್ರಿಟೀಷರು ಭಾಗಿಯಾಗಿಸಿಕೊಂಡುಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು. ಇದನ್ನು ಗಾಂಧೀಜಿಯ ನೇತೃತ್ವದಲ್ಲಿ Indian National Congress ತೀವ್ರವಾಗಿ ವಿರೋಧಿಸಿತ್ತು. ಆದರೆ ಸಾವರ್ಕರ್ ಅವರ ನಿಲುವು ಸಂಪೂರ್ಣ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿತ್ತು. ಹಿಂದೂಗಳು ಸೈನ್ಯಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚೆಚ್ಚು ಸೇರಬೇಕು. ಯುದ್ಧ ಕಲೆಯಲ್ಲಿ ನಿಪುಣರಾಗಬೇಕು. ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಾನಂತರ ಬ್ರಿಟೀಷರು ಸೇನೆಯಿಂದ ಹೋದರೆ ಸ್ವಂತ ಶಕ್ತಿಯಲ್ಲೇ ಭಾರತೀಯ ಸೈನ್ಯ ಯುದ್ಧ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಹೊಂದಿರಬೇಕು ಎಂಬುದು ಸಾವರ್ಕರ್ ಆಲೋಚನೆ. ಕೊನೆಗೆ ಅಖಂಡ ಹಿಂದೂಸ್ತಾನವನ್ನು ಉಸಿರಲ್ಲೆ ಬೆರೆಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಸಾವರ್ಕರ್, ಭಾರತದ ವಿಭಜನೆಯನ್ನು ಶತಾಯುಗತಾಯು ವಿರೋಧಿಸಿದ್ದರು. ಇವೆಲ್ಲ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ನ ದ್ವೇಷಕ್ಕೆ ಮೂಲ ಕಾರಣಗಳಿರಬಹುದು.
     ನನ್ನ ಲೇಖನದಲ್ಲಿ ಸಾವರ್ಕರ್ ಜಿವನಗಾಥೆಯನ್ನು ಮತ್ತೆ ಬರೆಯಲು ಬಯಸುವುದಿಲ್ಲ. ಅದನ್ನು ಈಗಾಗಲೇ ಸಾಕಷ್ಟು ಜನ ಬರೆದಿದ್ದಾರೆ. ಈ ಲೇಖನದ ಉದ್ದೇಶ ಅದಲ್ಲ. ಮೇಲೆ ಹೇಳಿದ ಎಲ್ಲಾ ವಿಷಯದಲ್ಲೂ ಸಾವರ್ಕರ್ ಸರಿ, ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ತಪ್ಪು ಅಂತಲ್ಲ. ಆದರೆ, Savarkar deserves a lot. ಸಾವರ್ಕರ್ ದೇಶಪ್ರೇಮದ ಆಪಾದನೆಗಾಗಿ ಶಾಲೆ, ಕಾಲೇಜು, ಹಾಸ್ಟೆಲ್ ಗಳಿಂದ ಹೊರದಬ್ಬಿಸಿಕೊಂಡವರು. ದೇಶಪ್ರೇಮದಿಂದಾಗಿ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತ ಬ್ಯಾರಿಸ್ಟರ್ ಪದವಿಯನ್ನು ತ್ಯಾಗ ಮಾಡಿದವರು. ಲಂಡನ್ನಿನ India Houseನಲ್ಲಿ ಹಗಲೂ ರಾತ್ರಿ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಶತ್ರುವಿನ ನೆಲದಲ್ಲಿ ಸ್ವದೇಶೀಯರನ್ನು ಒಗ್ಗೊಡಿಸಿದವರು. ಲಂಡನ್ನಿನ ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಥಮ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಸಂಗ್ರಾಮದ ಸ್ಮರಣಾ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಮಾಡಿಸಿದವರು. ಭಾರತೀಯರ ಮೇಲೆ ಅಮಾನವೀಯವಾಗಿ ಅನಾಚಾರ ನಡೆಸಿದ್ದ ಆಂಗ್ಲ ಅಧಿಕಾರಿಗಳನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿದವರು. ನೇತಾಜಿಯಿಂದ ಹಿಡಿದು ಧಿಂಗ್ರಾನವರೆಗೆ ಹೋರಾಟದ ಸ್ಫೂರ್ತಿ ತುಂಬಿದವರು. ಸಿಂಹಸ್ವಪ್ನವಾದ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಬ್ರಿಟೀಷರಿಂದ 50 ವರ್ಷ ಶಿಕ್ಷೆಗೊಳಗಾದವರು. ದಶಕದ ಕಾಲ ಕಾಲಾಪಾನಿ ಶಿಕ್ಷೆ ಅನುಭವಿಸಿದವರು. ಕೇಳಲೇ ಭಯವಾಗುವ ಅತಿರೇಕದ ಶಿಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ನಮಗಾಗಿ ಅನುಭವಿಸಿದವರು. ಹರಿದುಹಂಚಿ ಹೋಗಿದ್ದ ಭಾರತೀಯರನ್ನು ಹಿಂದುತ್ವದ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದುಮಾಡಲು ಶ್ರಮಿಸಿದವರು. ಗಾಂಧೀಹತ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಕಳಂಕರಹಿತರಾಗಿ ಹೊರಬಂದರೂ, ಅವಮಾನಿತವಾದವರು. ದೇಶಕ್ಕಾಗಿ ಎಲ್ಲ ಕೊಟ್ಟರೂ, ಅದೇ ದೇಶದ ಜನ ತೂರಿದ ಕಲ್ಲಿನಿಂದಾಗಿ ತಮ್ಮನನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡವರು. ಅರ್ಪಿಸಿಕೊಂಡ ದೇಶದಲ್ಲೇ ಕೊನೆಗೆ ಶವಪೆಟ್ಟಿಗೆ ಸಿಗಲೂ ಕಷ್ಟವಾಗುವಂತ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗೆ ದೂಡಲ್ಪಟ್ಟವರು. ನಮಗಾಗಿ ಜೀವವನ್ನೇ ತೇಯ್ದ ಆ ಜೀವಕ್ಕೊಂದು ಕನಿಷ್ಠ ಮರ್ಯಾದೆಯನ್ನೂ ಕೊಡಲಾರಿರಾ? ಬಾಯಿಬಿಟ್ಟರೆ ಸಾವರ್ಕರ್ ರನ್ನು ತೆಗಳುವುದಕ್ಕೆ, ಕೃತಜ್ಞತೆ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಚೂರೂ ಅಡ್ಡಿಪಡಿಸದೇನು?
   ಮೊನ್ನೆ ಹೆಸರಾಂತ ಪತ್ರಿಕೆಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಬುದ್ಧಿಜೀವಿಯೊಬ್ಬರು ಸಾವರ್ಕರ್ ರನ್ನು ಉಗ್ರಗಾಮಿಯಂತೆ ಬಿಂಬಿಸಿ ಲೇಖನ ಬರೆದಿದ್ದರು. ಬ್ರಿಟೀಷರ ದಾಸ್ಯದಲ್ಲಿ ನಲುಗಿಹೋಗಿದ್ದ ಭಾರತವನ್ನು ಬಿಡಿಸಲು ಹಿರಿಯರು ಅವರಿಗೆ ಸರಿಕಂಡ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಕೆಲವರು ಕ್ರಾಂತಿ, ಕೆಲವರು ಅಹಿಂಸೆಯ ನಂಬಿ ಜೀವ ತೇಯ್ದಿದ್ದಾರೆ. ಬ್ರಿಟೀಷರು ತೋರಿದ್ದ ಅಮಾನವೀಯ ಕ್ರೌರ್ಯಕ್ಕೆ ಹಿಂಸೆಯ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ತೋರಿದ ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿಗಳೇನು ಉಗ್ರಗಾಮಿಗಳಲ್ಲ. ಅದೊಂದು ಸ್ವಾಭಾವಿಕ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ. ಅವರೇನು ಸ್ವಂತಕ್ಕಾಗಿ ತಲೆಮರೆಸಿಕೊಂಡು ಓಡಾಡಿ, ಸಿಕ್ಕಿಬಿದ್ದು ಶಿಕ್ಷೆಪಡೆದಿದ್ದಲ್ಲ. ಇವತ್ತು ನಾವನುಭವಿಸುತ್ತಿರುವ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ನೇಣಿಗೇರಿದವರು. ಕೃತಜ್ಞತೆಯಿರಲಿ ಆ ತ್ಯಾಗಕ್ಕೆ, ಗುರಿಯಿರಲಿ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಸದುಪಯೋಗಕ್ಕೆ.