Powered By Blogger

Saturday, December 31, 2016

ಕಾಲೇಜು ದಿನಗಳ ಮೆರವಣಿಗೆಯಿದು, ಉಘೇ ಕಿರಿಕ್ ಪಾರ್ಟಿ!

ಲಾಸ್ಟ್ ಬೆಂಚರ್ಸ್ ಹಾಗೂ ಫಸ್ಟ್ ಬೆಂಚರ್ಸ್! ಬಹುಶಃ ಇದು ಕಾಲೇಜುಗಳು ಶುರುವಾದ ದಿನದಿಂದಲೇ ಶುರುವಾದ  ಕ್ಲಾಸಿಫಿಕೇಶನ್ನು. ಉದಾಹರಿಸಲು ಅಪವಾದಗಳು  ಸಿಕ್ಕರೂ, ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಲಾಸ್ಟ್ ಬೆಂಚರ್ಗಳು ಅಂದರೆ ತರ್ಲೆ, ತುಂಟ, ಘಾಟಿ, ಬೇಜವಾಬ್ದಾರಿಯುತ, ಕ್ರೇಜಿ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವಗಳು ಅಂತ ವಾಡಿಕೆ. ಈ ಲಾಸ್ಟ್ ಬೆಂಚರ್ ಗಳ ಜೀವನವನ್ನು ವಸ್ತುವಾಗಿಟ್ಟುಕೊಂಡು, ಪ್ರೇಕ್ಷಕ ಚಿತ್ರದ ಬಹುಪಾಲು ಸಮಯ ಮೊಗದಲ್ಲೊಂದು ದೊಡ್ಡ ನಗೆಯನ್ನು ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಕಳೆಯುವಂತೆ ಮಾಡಿರುವ ಚಿತ್ರ ಕಿರಿಕ್ ಪಾರ್ಟಿ.
   ರಕ್ಷಿತ್ ಶೆಟ್ಟಿ ತಮ್ಮ ಅಭಿಮಾನಿಗಳಿಗೆ ಇಷ್ಟವಾಗುವುದು ಅವರ ಕ್ರಿಯಾಶೀಲತೆಗೆ. ಆ ಕಾರಣಕ್ಕೆ, ಈ ಚಿತ್ರ ಅವರಿಗೆ ಯಾವ ನಿರಾಸೆಯನ್ನೂ ಮೂಡಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಕಮರ್ಷಿಯಲ್ ದೃಷ್ಟಿಕೋನದಿಂದ ನುಸುಳಿರುವ ಕೆಲ ಫೈಟ್ಗಳು ಇವೆಯಾದರೂ, ಅವು ನೈಜತೆಯ ಟ್ರ್ಯಾಕ್ ಅನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ದೂರವೇನು ಓಡಿಹೋಗದಿರುವುದು ಸಮಾಧಾನ. ಈ ಚಿತ್ರದ ಮತ್ತೊಂದು ಅದ್ಭುತ ಸಂಗತಿ ಅಂದರೆ, ಇಲ್ಲಿನ ನಟರು ಹಾಗು ಅವರು ಆಯ್ಕೆಯಾಗಿರುವ ವಿಧಾನ. ಇಲ್ಲಿ ರಕ್ಷಿತ್, ರಿಷಬ್ ಮತ್ತು ಇನ್ನೊಂದಿಬ್ಬರನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ ನಿಮಗೆ ಹಳೆ ಮುಖಗಳ್ಯಾರು ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ, ಆದರೆ “ಇವ್ರನ್ನೆಲ್ಲ ಎಲ್ಲಿಂದ ಹಿಡ್ಕೊಂಡು ಬಂದ್ರಪಾ... ಆಕ್ಟಿಂಗೇ ಬರಲ್ಲ” ಅಂತ ಒಮ್ಮೆಯೂ ನಿಮಗೆ ಅನ್ನಿಸಲ್ಲ. ಅಷ್ಟು ಜಾಗರೂಕವಾಗಿ, ಅಷ್ಟು ಮುತುವರ್ಜಿ ವಹಿಸಿ ಕಿರಿಕ್ ಪಾರ್ಟಿ ಟೀಮ್ ದೊಡ್ಡ ಆಡಿಶನ್ ನಡೆಸಿ, ಹೀರೋ ಇನ್ ಗಳಿಂದ ಹಿಡಿದು ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿದೆ. ನನ್ನ ಪ್ರಕಾರ, ಇಂಥದ್ದೊಂದು ಕಥೆ ಮಾಡಿ ಜನರ ಮುಂದೆ ಇಟ್ಟಿದ್ದಕ್ಕಿಂತ, ಟೀಮಿನ ಈ ಸಾಹಸಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚು ಚಪ್ಪಾಳೆಗಳು, ಶಿಳ್ಳೆಗಳು ಬೀಳಬೇಕು! ಇದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಬಹಳ ನೈಸರ್ಗಿಕವಾಗಿ, ಕಿಂಚಿತ್ತೂ ಕೃತಕತೆ ಇಲ್ಲದೆ ಸಿನೆಮಾ ಮೂಡಿಬಂದಿದೆ. ಇದು ರಕ್ಷಿತ್, ರಿಷಬ್ ಮತ್ತು ತಂಡದ ಕ್ರಿಯೇಟಿವಿಟಿಗೆ ಬಹುದೊಡ್ಡ ಸಾಕ್ಷಿ.
   ಒಂದು ಕಾಮಿಡಿ ಹಾಗೂ ಮ್ಯೂಸಿಕಲ್ ಚಿತ್ರವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತೇವೆ ಅಂತ ರಕ್ಷಿತ್ ಹೋದಲ್ಲೆಲ್ಲ ಹೇಳಿದ್ದುಂಟು. ಈ ಮಾತನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಹಾಡುಗಳೆಲ್ಲ ಬಹಳ ಕ್ಯೂಟ್ ಆಗಿ ಮೂಡಿಬಂದಿವೆ. ಹದಿಹರೆಯದ ಅಪ್ರಬುದ್ಧತೆ, ಸರಸ, ವಿರಸ, ಪ್ರೀತಿ, ಹುಚ್ಚು, ಮುಗ್ಧತೆಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಅತ್ಯಂತ ಸಮರ್ಥವಾಗಿ ಹಾಡುಗಳು ಸೆರೆಹಿಡಿದಿವೆ. ಅಜನೀಶ್ ಅವರ ಮ್ಯೂಸಿಕ್, ಇಂಥವುಗಳಿಗೆ ಹೇಳಿ ಮಾಡಿಸಿದ ಹಾಗೆ ಚೇತೋಹಾರಿಯಾಗಿ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸಿದೆ. ಕ್ಯಾಮೆರಾ ವರ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಕುಂದು ಕೊರತೆಗಳೆನೂ ಮೇಲ್ನೋಟಕ್ಕೆ ಕಂಡುಬಂದಿಲ್ಲ. ಕಥೆಯನ್ನ ಹೇಳುವುದರಲ್ಲಿ ಕರಮ್ ಚಾವ್ಲಾ ಕೂಡ ಮೆಚ್ಚಲೇಬೇಕಾದ ಕ್ರಿಯಾಶೀಲತೆ ತೋರಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳಲಡ್ಡಿಯಿಲ್ಲ. ಇವೆಲ್ಲದರ ಮಧ್ಯೆ, ಸಮಾಜ ನಿಕೃಷ್ಟ ಅಂತ ನೋಡುವ ಒಂದು ಭಾಗದ ಬಗ್ಗೆ, ಅವರ ನಿಕೃಷ್ಟ ಜೀವನವನ್ನು ಮೇಲಕ್ಕೇರಿಸದೆ ಸಮಾಜ ಕೈಕಟ್ಟಿ ಕುಳಿತಿರುವುದರ ಬಗ್ಗೆಯೂ ಸಿನೆಮಾ ಗಮನಸೆಳೆಯುತ್ತದೆ.
    ಒಬ್ಬ ಅಭಿಮಾನಿಯಾಗಿ ನಾನು ರಕ್ಷಿತ್ ರಿಂದ ನಿರೀಕ್ಷಿಸುವುದು, ತಮ್ಮ ಉಚ್ಛಾರಣೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೆಚ್ಚು ಸ್ಪಷ್ಟತೆಯನ್ನ. ಹಿಂದಿನ ಕೆಲವು ಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿ, ಕೆಲವು ಕಡೆ, ನನಗೆ ಅವರ ನಟನೆಯ ಮೆಲೆ ಅಪಸ್ವರವಿದ್ದರೂ, ಈ ಚಿತ್ರಕ್ಕೆ ಅವರು, ಅವರ ಮುಗ್ಧ ಮುಖ ಹಾಗೂ ನಟನೆ ಪರ್ಫೆಕ್ಟಾಗಿ ಹೊಂದುತ್ತದೆ. ಆರು ವರ್ಷದ ಹಿಂದೇ ಸ್ಕ್ರಿಪ್ಟ್ ಬರೆದಿಟ್ಟರೂ, ಪ್ರೇಮಮ್ ನೋಡಿದ ನಂತರ ಇದನ್ನು ಮಾಡಲು ಹೆಚ್ಚು ಸ್ಫೂರ್ತಿ ಬಂತು ಅಂತ ಸ್ವತಃ ರಕ್ಷಿತ್ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ. ನಾವೂ ಮೊದಲೇ ಪ್ರೇಮಂ ನೋಡಿದ್ದರಿಂದ, ಕೊಂಚ ಅದರ ಛಾಯೆ ಬಂದಂತಾಗುವುದು ಸುಳ್ಳಲ್ಲ. ಆದರೆ ಕಾಲೇಜು ವಿಷಯಾಧಾರಿತ ಕಾನ್ಸೆಪ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ಸಿಮಿಲಾರಿಟಿಗಳಿರುವುದು ಸರ್ವೇ ಸಾಮಾನ್ಯ. ಅದರಲ್ಲಿ ಅಭ್ಯಂತರವೇನೂ ಇಲ್ಲ. ಒಬ್ಬ ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದೇನೆ, ಈ ಕೋರ್ಸನ್ನ ಕಲಿಯುವಾಗ “ಯಾವಾಗ ಮುಗಿಯತ್ತೋ..?” ಅನ್ನಿಸತ್ತೆ. ಆದರೆ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ, “ಛೇ ಇಷ್ಟು ಬೇಗ ಆಗಿಹೋಯಿತಲ್ಲ..!” ಅನ್ನಿಸುತ್ತೆ. ಅದನ್ನ ಸಿನೆಮಾ ಸಮರ್ಥವಾಗಿ ಹರವಿಟ್ಟಿರುವುದು ಅದರ ಇನ್ನೊಂದು ಸಾಧನೆ.
ಕಾಲೇಜು ನೀಡುವ ಅವರ್ಣನೀಯ ಜೀವನಾನುಭೂತಿಯನ್ನೂ, ಕಾಲೇಜು ದಿನಗಳ ಉತ್ಸಾಹ, ತಿರ್ಬೋಕಿತನ, ಹತಾಶೆ, ಕನಸುಗಳನ್ನೂ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಕಣ್ಣಮುಂದೆ ಹರಿಸುವ ಉಲ್ಲಾಸಭರಿತ ಸಿನೆಮಾ. ದಯವಿಟ್ಟು ಸಿನೆಮಾ ನೋಡಿಕೊಂಡು ಬನ್ನಿ. ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ನಾವು ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸಬೇಕಿರುವುದು ಇಂತಹ ಮೆದುಳುಗಳನ್ನ.

ಕೊನೇ ಮಾತು: ಬುಕ್ ಮೈ ಶೋ ನನಗೆ ಕೆಲವೇ ಶಬ್ದಗಳಲ್ಲಿ ರಿವ್ಯೂ ಒಂದನ್ನು ಬರೀರಿ ಅಂದಿತು. “Rakshith got one more reason to be believed as the Future of Kannada Industry” ಅಂತ ಬರೆದು ಬಂದೆ. ತಪ್ಪಾ?  

(ಲೇಖನಕ್ಕೆ ಅಂಟಿಸಿರುವ ಚಿತ್ರ ಬಿಡಿಸಿದ್ದು, ಸಂದೀಪ್ ಭಟ್ ಎಸ್)

Thursday, December 15, 2016

"ಯುವಾ" : ಅರೆ..ಇದ್ಯಾರು..?!!

ನಾವಿನ್ನೂ ಲೈಫಲ್ಲಿ ಸೆಟ್ಲಾಗ್ದೇ ಇರೋರು! ಹೌದು... ನಾವು ಇನ್ನೂ ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಓದುತ್ತಿರುವವರು. ನಮಗೆ ಮುಳುಗಿ ಹೋಗಲು ಸಾಕಷ್ಟು ಸಬ್ಜೆಕ್ಟುಗಳಿವೆ, ಪುಸ್ತಕಗಳಿವೆ, ಅಸೈನ್ಮೆಂಟು-ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟುಗಳಿವೆ, ದಿನಬೆಳಗಾದರೆ ಬಾಗಿಲುತಟ್ಟುವ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳಿವೆ. ಆದರೆ... ಇವೆಲ್ಲದರ ಮಧ್ಯೆ ನಮಗೊಂದು ಗುರಿಯಿದೆ! ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ರಾಜ್ಯದ ಮೂಲೆಮೂಲೆಗಳಿಂದ ಬಂದವರಿದ್ದೇವೆ. ರಾಜ್ಯ ಏಕೆ, ದೇಶದ ಮೂಲೆಮೂಲೆಗಳಿಂದ ಬಂದವರಿದ್ದೇವೆ. ಮಲೆನಾಡಿನ ಹಳ್ಳಿಕೊಂಪೆಯಿಂದ, ಬಿಜಾಪುರದ ಬಿಸಿಸೆಖೆಯಿಂದ ಬಂದವರಿದ್ದೇವೆ. ಅದೆಲ್ಲ ಪಕ್ಕಕ್ಕಿರಲಿ, ಉತ್ತರದ ರಾಜಸ್ಥಾನ, ದಕ್ಷಿಣದ ತಮಿಳುನಾಡಿನಿಂದ ಬಂದವರೂ ಇದ್ದೇವೆ. ಆದರೆ... ನಮ್ಮೆಲ್ಲರಿಗೂ ಕಾಮನ್ ಆಗಿ ಒಂದು ಧ್ಯೇಯವಿದೆ! ನಾವು ಸಮಾಜದಿಂದ ಪಡೆದು ಬೆಳೆದು ನಿಂತಿದ್ದೇವೆ. ಮುಂದಿನ ತಂತ್ರಜ್ನರು ಅನ್ನಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ನಮಗೆ ಕೆಲವು ಸಾಮಾಜಿಕ ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳಿವೆ, ತಿರುಗಿ ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಕೊಡುವುದು ಬೆಟ್ಟದಷ್ಟಿದೆ. ಇದನ್ನರಿತೇ ನಾವು ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಕೈ ಹಾಕಿದ್ದು! ಸಿಂಪಲ್ಲಾಗಿ ಹೇಳ್ತೀವಿ ಕೇಳಿ. ನಾವು ವಿದ್ಯುತ್ ಕಾಣದ ಹಳ್ಳಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಮಾಹಿತಿ ಕಲೆ ಹಾಕಿ, ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯ ಅವಲೋಕನ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಬರ್ತ್ತೇವೆ. ನಂತರ ಕೆಲವೊಂದು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಮಾಡಿ ಜನರಿಂದ ಒಂದಷ್ಟು ದುಡ್ಡು ಸಂಪಾದಿಸುತ್ತೇವೆ. ಆ ದುಡ್ಡಿನಲ್ಲಿ ಅತ್ಯುನ್ನತ ಶ್ರೇಣಿಯ ಸೋಲಾರ್ ಕಿಟ್ ಗಳನ್ನ ಖರೀದಿಸುತ್ತೇವೆ. ಅವುಗಳನ್ನು ಜೋಪಾನವಾಗಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಆ ಹಳ್ಳಿಗಳ ಮನೆಗಳಿಗೆ ಜೋಡಿಸುತ್ತೇವೆ. ಇದನ್ನು ಒಂದು LightUp  ಅನ್ನುತ್ತೇವೆ. ಇಂಥವುಗಳು ಅಂತೆ ಕಂತೆಗಳ ಕಥೆಯಲ್ಲ. ಅನೇಕ ಲೈಟ್ ಅಪ್ ಗಳನ್ನ ಅದಾಗಲೇ ಮಾಡಿ ಆಗಿದೆ. ಇವೆಲ್ಲದರ ಮಧ್ಯೆಯೇ, ಲಾಲ್ ಬಾಗಿನಲ್ಲಿ ಸ್ವಚ್ಚ ಮಾಡಲು ಮುಂದಾಗುವವರೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿ ನಾವೂ ಸ್ವಚ್ಚ ಮಾಡುತ್ತೇವೆ, ಕಣ್ಣಿಲ್ಲದವರು ಪರೀಕ್ಷೆ ಬರೆಯುಲು ಅನುವಾಗುವಂತೆ ಸ್ಕ್ರೈಬ್ ಆಗುತ್ತೇವೆ, ಶ್ರವಣ ಮತ್ತು ಧ್ವನಿ ವಿಕಲಚೇತನರಿಗೆ ನೆರವಾಗಲು ಹೋಗಿ, ಇಂಡಿಯನ್ ಸೈನ್ ಲಾಂಗ್ವೇಜನ್ನೂ ಕಲಿಯುತ್ತೇವೆ. ಇದು ನಮ್ಮ ಕಾರ್ಯವೈಖರಿ. ಇಷ್ಟವಾಗುತ್ತೆ ತಾನೆ? ಕತ್ತಲಾದ ಮೇಲೆ ಬೆಳಕು ಕಾಣದ ಗುಡಿಸಿಲಿನಲ್ಲಿ, ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮನ ಜೊತೆ ವಾಸಿಸುವ, ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗುವ ಪುಟ್ಟ ಮಗುವೊಂದರ ಓದಿಗೆ ನಮ್ಮ ಸೋಲಾರ್ ಕಿಟ್ ನೆರವಾಗುತ್ತಲ್ಲ? ಬೆಳಕು ಕಂಡು ಮಗು ನಸುನಗುತ್ತಲ್ಲ? ಅಂತಹ ಮಂದಹಾಸಗಳೇ ನಮಗೆ ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡಲು ಸ್ಫೂರ್ತಿ ತುಂಬಿವೆ. ನಿಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಬೆಂಬಲ ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿ ಪಡೆಯಲು ನಾವೀಗ ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣಗಳಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದೇವೆ. ಹರಸುತ್ತೀರಿ ತಾನೆ? 

Friday, July 29, 2016

ವಿಮರ್ಶೆಯ ಸಹಿಸದ ಧರ್ಮ ಶುದ್ಧಿಯಾದೀತೇ ಶಿವಾ...?

#IStandWithRohithChakrathirtha
ಭಗವದ್ಗೀತೆಯ ಒಂದು ಶ್ಲೋಕ “ಎಲ್ಲಾ ನದಿಗಳೂ ಸಮುದ್ರವನ್ನೇ ಸೇರುವ ಹಾಗೆ, ಮನುಷ್ಯ ಯಾವ ಧರ್ಮವನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿದರೂ ಕೊನೆಗೆ ಬಂದು ನನ್ನನ್ನೇ ಸೇರಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ” ಅಂತ ಹೇಳುತ್ತೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಒಂದು ಧರ್ಮದ ಬಗ್ಗೆ ವಿಷಕಾರುವ ಸನ್ನಿವೇಷವೇ ಇಲ್ಲ. ಧರ್ಮ ಎಂಬುದು ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಮತ್ತೊಂದು ರೂಪ ಅಷ್ಟೆ. ಅದೊಂದು ದೈವೀ ಪ್ರಜ್ನೆ. ಮನುಷ್ಯ ಸರಿ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯಲು ಒಂದು ಆಧಾರ, ಒಂದು ಊರುಗೋಲು. ತನಗಿಷ್ಟ ಅನ್ನಿಸಿದ ಧರ್ಮವನ್ನು ಪಾಲಿಸಿದರೂ, ಒಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯ ಮನುಷ್ಯನಾಗಿ ಮಾನವೀಯತೆಯಿಂದ, ನಿಸ್ವಾರ್ಥವಾಗಿ ಬದುಕಿದರೆ ಆತನ ಕೊನೆಗೆ ಪರಮಾತ್ಮನಲ್ಲೇ ಲೀನವಾಗುತ್ತಾನೆ ಅನ್ನುತ್ತೆ ಅಧ್ಯಾತ್ಮ. ವಿವೇಕಾನಂದರನ್ನು ವಿಶ್ವ ಇಷ್ಟ ಪಟ್ಟಿದ್ದು, ಅವರ ಸರ್ವಧರ್ಮ ಸಮನ್ವಯ ನಿಲುವಿಗೆ. ಭಾರತ ಯಾವತ್ತೂ ತನ್ನಲ್ಲಿ ಜನ್ಮ ತಳೆದ ಧರ್ಮ ಮಾತ್ರ ಶ್ರೇಷ್ಠ, ಬೇರೆಯದ್ದು ಕೀಳು ಅಂದೇ ಇಲ್ಲ. ಆದರೆ ಒಂದು ಧರ್ಮ ಅನ್ನುವುದನ್ನು ಒಂದು ವ್ಯಾಖ್ಯಾನದೊಳಗೆ ಕೂಡಿಹಾಕಿಬಿಡಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆ ಧರ್ಮ ಹುಟ್ಟಿದಾಗ ಹೇಗೆ ಇತ್ತೋ, ಸಾಯುವಾಗಲೂ ಹಾಗೇ ಇರಬೇಕು ಅಂತೇನೂ ಇಲ್ಲ. ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ಒಂದು ಧರ್ಮ ಸಾಯದಂತೆ ಇರಬೇಕಾದರೆ, ಕಾಲಕಾಲಕ್ಕೆ ತನ್ನಲ್ಲಿ ಮಾರ್ಪಾಡುಗಳನ್ನು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗತ್ತೆ. I mean, ತನ್ನನ್ನೇ ತಾನು ಕಾಲಕಾಲಕ್ಕೆ ಶುದ್ಧಿಪಡಿಸಿಕೊಂಡು ಮುಂದುವರಿಯಬೇಕಾಗತ್ತೆ. ಹೀಗೆ ಶುದ್ಧಿ ಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂದರೆ ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ವಿಮರ್ಶನೆಗಳಿಗೆ ಒಡ್ಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗತ್ತೆ.
ಹಿಂದೂಧರ್ಮವನ್ನು ವಿಮರ್ಶಿಸಿದ, ಕಿವಿಹಿಂಡಿದ, ತಿದ್ದಿತೀಡಿದ ಸಾವಿರಾರು ಸಂತರು ಆಗಿಹೋಗಿದ್ದಾರೆ. ಇಂತಹ ಸಮಾಜ ಸುಧಾರಕರು ಹಿಂದೂ ಧರ್ಮದ ಒಳಗೂ ಇದ್ದರು, ಹೊರಗೂ ಇದ್ದರು. ಶಂಕರಾಚಾರ್ಯರಿಂದ ಹಿಡಿದು ಬಸವಣ್ಣನವರವರೆಗೆ, ರಾಜಾರಾಮ ಮೋಹನರಾಯರಿಂದ ಹಿಡಿದು ವಿವೇಕಾನಂದರವರೆಗೆ ನಾವು ಸಾವಿರಾರು ಚಿಂತಕರನ್ನು ಹೆಸರಿಸಬಹುದು. ಇಂತಹ ಸುಧಾರಕರಿಗೆ, ವಿಮರ್ಶಕರಿಗೆ, ಟೀಕಾಕಾರರಿಗೆ ಹಿಂದೂ ಧರ್ಮದ ಪ್ರಜ್ನಾವಂತ ವರ್ಗ ತಡೆ ಒಡ್ಡಿದ ಉದಾಹರಣೆ ಇಡೀ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲೇ ಇಲ್ಲ. ಹಿಂದೂ ಧರ್ಮ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಒಗ್ಗಿಕೊಂಡು, ತಿದ್ದಿಕೊಂಡು ಬಂದಿದೆ. ಆ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ, ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ನಶಿಸಿಹೋಗುವ ಹಂತ ತಲುಪಿದರೂ, ಮತ್ತೆ ಫೀನಿಕ್ಸ್ ನಂತೆ ಎದ್ದು ಬಂದಿದೆ. ಈ ವಿಮರ್ಶೆಗಳು, ಟೀಕೆಗಳು, ಆತ್ಮಾವಲೋಕನಗಳು ಹಿಂದೂ ಧರ್ಮವನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಗಟ್ಟಿಗೊಳಿಸಿವೆ. ಆಧುನಿಕ ಭಾರತದಲ್ಲಂತೂ ಹಿಂದೂ ಧರ್ಮದ ಬಗ್ಗೆ ವ್ಯಕ್ತಿಗೊಂದರಂತೆ, ಬಾಯಿಗೆ ಬಂದ ಹಾಗೆ ಮಾತನಾಡಲಾಗಿದೆ, ಚಿತ್ರ ತೆಗೆಯಲಾಗಿದೆ, ಪುಸ್ತಕ ಬರೆಯಲಾಗಿದೆ, ಭಾಷಣ ಮಾಡಲಾಗಿದೆ, ಇದನ್ನು ಮಾಡಿದವರಿಗೆಲ್ಲ ಭರಪೂರ ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಳನ್ನೂ ಕೊಡಲಾಗಿದೆ. ಆವಾಗ ಯಾವತ್ತೂ ಹಿಂದೂ ಧರ್ಮ ಬೀದಿಗಿಳಿದು ಹೂಂಕರಿಸಲಿಲ್ಲ. ಶಾಂತಚಿತ್ತದಿಂದ ಅವಲೋಕಿಸಿ ಮುನ್ನಡೆಯಿತು.
ಮೊನ್ನೆ ಹೊಸದಿಗಂತದಲ್ಲಿ Rohith Chakrathirtha ಅವರು ಬ್ರಿಗೆಟ್ ಗೇಬ್ರಿಯಲ್ ಎಂಬ ಲೇಖಕಿ ಬರೆದ ಇಸ್ಲಾಮ್ ಇತಿಹಾಸದ ಬಗೆಗಿನ ಲೇಖನವೊಂದನ್ನು ಅನುವಾದಿಸಿ ಬರೆದಿದ್ದರು. “ಇಸಿಸ್ ಹಿಂಸ್ರ ಮುಖದ ಹಿಂದಿದೆ ೧೪೦೦ ವರ್ಷಗಳ ಇತಿಹಾಸ” ಎಂದು. ಅದರಲ್ಲಿ ಇಸ್ಲಾಮ್ ಇತಿಹಾಸದ ಕೆಲವು ಘಟನೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ವಿವರವಿದೆ. ಅದು ಅನುವಾದ ಅಷ್ಟೆ. ನಾನು ಇತ್ತೀಚಿಗೆ ಭೈರಪ್ಪ ಅವರ ’ಆವರಣ’ ಕಾದಂಬರಿಯನ್ನು ಓದುತ್ತಿದ್ದೆ. ಅವರು ಅದರಲ್ಲಿ ಮೊಘಲ್ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯ ಹೇಗೆ ಭಾರತದ ಮೇಲೆ ತನ್ನ ಧರ್ಮವನ್ನು ಹೇರಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿತು ಎಂಬುದನ್ನು ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಟ್ಟುವಂತೆ, ಸಾಕ್ಷಿಸಮೇತ ವಿವರಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಆ ಕಾದಂಬರಿಯಲ್ಲೊಬ್ಬಳು ಲೇಖಕಿಯಿರುತ್ತಾಳೆ. ಅವಳೂ ಇದೇ ವಿಷಯದ ಬಗ್ಗೆ ಪುಸ್ತಕ ಬರೆದಿರುತ್ತಾಳೆ. ಕೊನೆಗೆ ಕಾದಂಬರಿಯ ಕ್ಲೈಮ್ಯಾಕ್ಸ್ ನಲ್ಲಿ, ಅವಳ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು, ಆ ಪುಸ್ತಕದ ಜ್ವಲಂತ matterನನ್ನು ನೋಡಿ ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಕಾಶಕರೂ ಅದನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಲು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ನಿರಾಕರಿಸಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಕೊನೆಗೆ ತನ್ನದೇ ಕರ್ಚಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಿಂಟ್ ಹಾಕಿಸಿ, ತಾನೇ ಡಿಸ್ಟ್ರಿಬ್ಯೂಟರ್ ಆಗಿ ಪಸರಿಸಲು ಲೇಖಕಿ ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಹಾಗೆ ಮಾಡಿದಾಗ, ಪುಸ್ತಕದ ಬಗ್ಗೆ ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಪ್ರತಿಭಟನೆಗಳಾಗಿ, ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಕಟು ವಿಮರ್ಶೆಗಳು ಬಂದು, ಆ ಪುಸ್ತಕವನ್ನ ಸರ್ಕಾರ ನಿಷೇಧಿಸಿ, ಮುಟ್ಟುಗೋಲು ಹಾಕಿಕೊಂಡುಬಿಡುತ್ತದೆ.
ಇತ್ತೀಚಿಗೆ ಕಮಲ್ ಹಾಸನ್ ರ ’ವಿಶ್ವರೂಪ” ಬಿಡುಗಡೆಯಾದಾಗಲೂ ಹೀಗೇ ಆಗಿತ್ತು. ಈಗ ರೋಹಿತ್ ಲೇಖನ ಬರೆದ ನಂತರವೂ ಹೀಗೇ ಆಗುತ್ತಿದೆ. ರೋಹಿತ್ ಗೆ ಬೆದರಿಕೆಗಳು ಬರುತ್ತಿವೆ. ಪ್ರಕಟಿಸಿದ ಪತ್ರಿಕೆಯ ಕಾರ್ಯಾಲಯದ ಫೋನುಗಳು ಬೆದರಿಕೆ ಕರೆಗಳನ್ನ ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತಿವೆ. ಒಂದು ಪೋಲಿಸ್ ಕಂಪ್ಲೆಂಟ್ ಕೂಡ ಆಗಿಹೋಗಿದೆ. ಇನ್ನು ಆವತ್ತಿನ ಸಂಚಿಕೆಗಳನ್ನು ಹಿಂಪಡೆದು ಸರ್ಕಾರ ಮುಟ್ಟುಗೋಲು ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳುವುದೊಂದು ಬಾಕಿ. ಅದೂ ರೋಹಿತ್ ಮಾಡಿದ್ದು, ಒಂದು ಅನುವಾದವನ್ನ, ಅದು ಅವರ ಸ್ವಂತ ವಿಚಾರಲಹರಿ ಅಲ್ಲ! ಒಂದು ಅನುವಾದಕ್ಕಾಗಿ ಒಬ್ಬ ಲೇಖಕನಿಗೆ ಬೆದರಿಕೆಗಳು ಬರುತ್ತವೆ ಅಂದರೆ, ಇದು ಯಾವ ರೀತಿಯ ಬೆಳವಣಿಗೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನೀವೇ ನಿರ್ಧರಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ. ಇತಿಹಾಸದ ಕೆಲವು ಕಟುಸತ್ಯಗಳನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗತ್ತೆ. ಒಬ್ಬ ಹಿಂದೂ ಆಗಿ, ಒಬ್ಬ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಆಗಿ ನನ್ನ ಜಾತಿ ಹಾಗೂ ಧರ್ಮ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ತಪ್ಪೇ ಮಾಡಿಲ್ಲ ಅಂತ ನಾನು ಹೇಳಿದರೂ ಅದು ತಪ್ಪೇ ಆಗುತ್ತೆ. ನಾನಂತೂ ನನ್ನ ಧರ್ಮ ರೂಢಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಕಂದಾಚಾರಗಳನ್ನ, ಅಸ್ಪೃಶ್ಯತೆಯನ್ನ ಕಟುವಾಗೇ ವಿರೋಧಿಸುತ್ತೇನೆ. ಹಾಗೇ ತಮ್ಮ ಧರ್ಮ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ಕ್ರೌರ್ಯ ಪ್ರದರ್ಶಿಸಿದ್ದುದನ್ನು ಅವರು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗತ್ತೆ. ಅಕಸ್ಮಾತ್ ರೋಹಿತ್ ಅವ್ರು ಸುಳ್ಳು ಬರೆದಿದ್ದಾರೆ ಅಂತ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಿ. ಸರಿ. ಅದು ಹೇಗೆ ಸುಳ್ಳು ಮತ್ತು ಸತ್ಯ ಏನು ಎಂಬುದನ್ನು ಪುರಾವೆ ಸಮೇತ ವಿವರಿಸಿ, ಇವರುಗಳು ಒಂದು counter article ಬರೆಯಬಹುದಲ್ಲ? ಬೇಕಾದರೆ ಹೊಸದಿಗಂತದಲ್ಲೇ ಪ್ರಕಟಿಸುವಂತೆ ಪತ್ರಿಕೆಗೆ ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳೋಣ. ಅದನ್ನ ಬಿಟ್ಟು, ಹಿಂದಿಲ್ಲ ಮುಂದಿಲ್ಲ, ರೋಹಿತ್ ರ ಫೋಟೋ ಹಾಕಿ “ಇವ ಅದು ಬರೆದ, ಇದು ಬರೆದ, ಇವನಿಗೆ ಹಾಗೆ ಮಾಡೋಣ, ಹೀಗೆ ಮಾಡೋಣ” ಅಂತ ಕೂಗಾಡಿದರೆ? That’s not fair. ಸುಮ್ಮನೆ ವಿಷಕಾರುವುದರಲ್ಲಿ ಅರ್ಥವೇ ಇಲ್ಲ, ಆದ್ರೂ ಅವರು ಅದನ್ನೇ ಮುಂದುವರಿಸಿದರೆ, ನಾವು ಕನಿಕರಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನದೇನನ್ನೂ ಕೊಡಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಬೆಳವಣಿಗೆಗಳನ್ನು ಸರಿಯೋ ತಪ್ಪೋ ಅಂತ ಜನರೇ ನಿರ್ಧರಿಸಲಿ.

Wednesday, July 27, 2016

ಷಿಲ್ಲೊಂಗ್ ಗೆ ಹೋಗಿ ಬರುತ್ತೇನೆ ಅಂತ ಹೇಳಿ ಮಾತುತಪ್ಪಿದ ಕಲಾಮಜ್ಜನನ್ನು ನೆನೆದು....

ಅದು ರಾಮೇಶ್ವರಂ ಎಂಬ ಹದಾ ದೊಡ್ಡ ಊರು. ಭಾರತದ ಪದತಲದಲ್ಲಿ ಇರುವುದು. ದೇವಸ್ಥಾನದಿಂದಾಗಿ ಇಡೀ ಭಾರತಕ್ಕೇ ಪರಿಚಿತವಾಗಿರುವ ಸ್ಥಳ. ಆ ಗ್ರಾಮದಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು ೮೫ ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಜೈನುಲಾಬ್ದೀನ್ ಮತ್ತು ಆಶಿಯಾಮಾ ಎಂಬ ಮುಸ್ಲೀಮ್ ದಂಪತಿಗೆ ಹುಟ್ಟಿದ ಕೂಸು ಅವುಲ್ ಪಕೀರ್ ಜೈನುಲಾಬ್ದೀನ್ ಅಬ್ದುಲ್ ಕಲಾಮ್. ತಂದೆಯ ಬಳಿ ಒಂದು ಬೋಟು ಇತ್ತು. ಹಿಂದೂ ತೀರ್ಥಯಾತ್ರಿಗಳ ರಾಮೇಶ್ವರ ಮತ್ತು ಧನುಷ್ಕೋಟಿಗಳ ನಡುವಿನ ಸಂಚಾರಕ್ಕಾಗಿ, ಆತ ಅದನ್ನು ಮುಡಿಪಾಗಿಟ್ಟಿದ್ದ. ಜೈನುಲಾಬ್ದೀನ್ ಸ್ಥಳೀಯ ಮಸೀದಿಯಲ್ಲಿ ಇಮಾಮ್. ಅವರ ಊರಿನಲ್ಲಿ ಹಿಂದೂ-ಮುಸಲ್ಮಾನರೂ ಕಿಂಚಿತ್ತೂ ವೈಷಮ್ಯವಿಲ್ಲದೇ, ಅವರ ಹಬ್ಬಗಳಲ್ಲಿ ಇವರು, ಇವರ ಹಬ್ಬಗಳಲ್ಲಿ ಅವರು ಭಾಗವಹಿಸುತ್ತಾ ಸೌಹಾರ್ದತೆಯಿಂದಿದ್ದರು. ಕಲಾಂ ಕುಟುಂಬ ಕಡುಬಡತನದಲ್ಲಿದ್ದ ಒಂದು ಸಾಮಾನ್ಯ ಕುಟುಂಬ. ಇಂತಹ ತೀರಾ ಸಾಧಾರಣ ವಾತಾವರಣದಲ್ಲಿ ಬೆಳೆದ ಈ ಹುಡುಗ ತನ್ನ ಮುಂದಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದು ಮಾತ್ರ ಅಸಾಧರಣ ಕನಸುಗಳನ್ನ. ಪೇಪರ್ ಮಾರಿಯಾದರೂ ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗುವ ತುಡಿತ ಮತ್ತು ಆಶೆ ಆ ಹುಡುಗನಲ್ಲಿತ್ತು.

ಊರ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಓದುವಾಗ, ಶಿಕ್ಷಕರೊಬ್ಬರು ಒಂದು ದಿನ ಸಮುದ್ರತೀರಕ್ಕೆ ಕರೆದುಕೊಂಡುಹೋಗಿ, ಹಾರುತ್ತಿರುವ ಪಕ್ಷಿ ಸಮೂಹವನ್ನು ತೋರಿಸಿ, ಪಕ್ಷಿಗಳು ಹೇಗೆ ಹಾರುತ್ತವೆ ಅನ್ನುವುದನ್ನ ರಸವತ್ತಾಗಿ ವಿವರಿಸಿದ್ದರಂತೆ. ಈ ಹುಡುಗನ ಮನಸ್ಸು ಬಾಹ್ಯಾಕಾಶದ ಕಡೆಗೆ ಇನ್ನಿಲ್ಲದ ಒಲವನ್ನೂ, ಕುತೂಹಲವನ್ನೂ ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡಿತು. ಮುಂದೆ ಈತ ಈ ದೇಶದ ಕ್ಷಿಪಣಿ ತಂತ್ರಜ್ನಾನಕ್ಕೆ ಕೊಟ್ಟ ಕೊಡುಗೆ ಈಗ ಇತಿಹಾಸ. ಶಿಕ್ಷಕರು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಇಂತಹ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಹೇಳುವುದರ ಮಹತ್ವ ಮತ್ತು ಶಿಕ್ಷಕನೊಬ್ಬ ಮನಸ್ಸು ಮಾಡಿದರೆ ರಾಷ್ಟ್ರಕ್ಕೆ ಎಂತಹ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ರೂಪಿಸಿಕೊಡಬಹುದು ಎಂಬುದನ್ನ ಇಂದಿನ ಶಿಕ್ಷಕರು ಮನಗಾಣಬೇಕು. ಬಡತನ ಮತ್ತು ಸರಳತೆಯಲ್ಲಿ ಬೆಳೆದ ಈ ಹುಡುಗನನ್ನು ಮುಂದೆ ರಾಕೆಟ್ ಇಂಜಿನಿಯರ್ರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿದ್ದು, ನ್ಯೂಕ್ಲಿಯರ್ ತಂತ್ರಜ್ನಾನಿಯನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿದ್ದು, ಕೊನೆಗೆ ರಾಷ್ಟ್ರಪತಿಯನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿದ್ದು ಆತ ತನ್ನ ಹೃದಯದೊಳಗೆ ಹುದುಗಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದ ಕನಸುಗಳು. ಆ ಕನಸುಗಳಿಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಆತ ಚೂರೂ ಕದಲದೆ ಅವುಗಳ ಬೆನ್ನುಹತ್ತಿ ಅಗಾಧ ಶ್ರಮ ಪಟ್ಟಿದ್ದು. ಈತ ಸ್ಕಾಲರ್ ಶಿಪ್ ನಲ್ಲಿ ಓದಿ ಮಹಾನ್ ಸ್ಕಾಲರ್ ಆದ ಕಥೆ ಈ ಶತಮಾನದ ಅದ್ಭುತ ಕಥೆಗಳಲ್ಲೊಂದು!

     ಈ ದೇಶ ಕಲಾಮ್ರನ್ನು ಒಬ್ಬ DRDO ವಿಜ್ನಾನಿಯಾಗಿದ್ದಕ್ಕಾಗಿ ಇಷ್ಟಪಡಲಿಲ್ಲ. ಅವರು ಪೋಖ್ರಾನ್ ನಲ್ಲಿ ನಡೆಸಿದ ಅಣುಬಾಂಬ್ ಪರೀಕ್ಷೆಯ ಯಶಸ್ಸಿಗಾಗಿ ಅವರನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸಲಿಲ್ಲ. ಹೆಸರೇ ಗೊತ್ತಾಗದೇ ಅವಧಿ ಮುಗಿಸಿರುವ ರಾಷ್ಟ್ರಪತಿಗಳಿರುವಾಗ, ಕಲಾಂ ನಮ್ಮ ರಾಷ್ಟ್ರಪತಿಯಾಗಿದ್ದರು ಅನ್ನುವ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಅವರನ್ನು ಜನ ಇಷ್ಟಪಡಲೇ ಇಲ್ಲ! ತಮಗೆ ತಾವೆ ಭಾರತ ರತ್ನ ಕೊಟ್ಟುಕೊಂಡಿರುವ ಉದಾಹರಣೆಗಳಿರುವ ಈ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಕಲಾಂ, ಭಾರತರತ್ನ ಪ್ರಶಸ್ತಿಗೆ ಭಾಜನೆಯಾದ ವ್ಯಕ್ತಿ ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಜನ ಅವರನ್ನು ಆರಾಧಿಸಲಿಲ್ಲ! ಈ ದೇಶ ಅವರನ್ನು ಎತ್ತಿ ಮುದ್ದಾಡಿಸಿದ್ದು ಅವರ ಮಗುವಿನಂತಹ ಮನಸ್ಸನ್ನ ನೋಡಿ. ಅಷ್ಟೊಂದು ಉನ್ನತ ಸ್ಥಾನಗಳಿಗೆ ಏರಿ, ಅತ್ಯುನ್ನತ ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಳನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಂದರೂ ಅವರು ನಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ರೀತಿ, ತುಂಬುತ್ತಿದ್ದ ಸ್ಫೂರ್ತಿಯಿದೆಯಲ್ಲ, ಅದನ್ನು ನೋಡಿ! ಅವರು ಭಾರತದ ಬಗ್ಗೆ, ಭಾರತ ಯುವಶಕ್ತಿಯಬಗ್ಗೆ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದ ವಿಷನ್ ಇದೆಯಲ್ಲ? ಆ ಕಾರಣಕ್ಕೆ! ಅವರ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಮಾತಿನಲ್ಲೂ, ಅವರ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಪುಸ್ತಕದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ವಾಕ್ಯದಲ್ಲೂ, ಅವರು ತಮ್ಮ ಕರಿಯರ್ ನಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕರ್ತವ್ಯದಲ್ಲೂ ವ್ಯಕ್ತವಾಗುತ್ತಿತ್ತಲ್ಲ ಈ ದೇಶದ ಬಗೆಗಿನ ನಿಸ್ವಾರ್ಥ ನಿಷ್ಠೆ, ಪ್ರ್ರೆತಿ, ಕಾಳಜಿ? ಆ ಕಾರಣಕ್ಕೆ! ಕಲಾಮಜ್ಜನ ಜಾತಿ ನೋಡಲಿಲ್ಲ, ಕಲಾಮಜ್ಜನ ರಾಜ್ಯ ನೋಡಲಿಲ್ಲ, ಕಲಾಮಜ್ಜನ ಭಾಷೆ ನೋಡಲಿಲ್ಲ, ಈ ದೇಶದ ಎಲ್ಲಾ ಧರ್ಮದ, ಎಲ್ಲ ರಾಜ್ಯಗಳ, ಎಲ್ಲಾ ಭಾಷೆಗಳ ಜನ ಕಲಾಂರನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿಟ್ಟು ಪೂಜಿಸಿದ್ದು ಆತ ಈ ದೇಶದ ಮೇಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದ ಪ್ರೀತಿಯ ಅಗಾಧತೆಯ ನೋಡಿ, ಆತನ ಸ್ವಚ್ಛಂದ ಹೃದಯವನ್ನು ನೋಡಿ!

    “ಕನಸೆಂದರೆ ನೀವು ನಿದ್ದೆಯಲ್ಲಿ ಕಾಣುತ್ತೀರಲ್ಲ, ಅದಲ್ಲ ಕಣ್ರೋ, ನಿಜವಾದ ಕನಸು ನಿಮ್ಮನ್ನು ನಿದ್ರಿಸಲೇ ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ” ಅಂತ ನಗುನಗುತ್ತಲೇ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ ಕಲಾಮಜ್ಜ, ಭಾರತೀಯ ಯುವಕರಲ್ಲಿ ಬಿತ್ತಿದ ಆಸೆ ಕನಸುಗಳಿವೆಯಲ್ಲ, ಅವು ಮುಂದೊಂದು ದಿನ ಫಲಪ್ರದವಾದಾಗ ಅವುಗಳ ಬೆಲೆ ನಮಗೆ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತೆ.  “Where there is righteousness in the heart, there is beauty in the character. When there is beauty in the character, there is harmony in the home. When there is harmony in the home, there is order in the nation. When there is order in the nation, there is peace in the world “ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾ ಲೋಕಸಂತೋಷವನ್ನೇ ಧ್ಯಾನಿಸಿದ ವಿಶ್ವಮಾನವ ಅವರು. ಅವರು ಹೋದಕಡೆಯೆಲ್ಲ ಒಂದು ಶಿಸ್ತು ಏರ್ಪಡುತ್ತಿತ್ತು. ಅವರು ಕಾಲಿಟ್ಟಲೆಲ್ಲ ಒಂದಷ್ಟು ಶ್ರಮಜೀವಿಗಳು ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರು ಮಾಡಿದ ಕೆಲಸಗಳಲೆಲ್ಲ ಒಂದು ಯೋಜನೆ ಸಿದ್ಧವಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತು. ಅವರು ಅಲ್ಲಿದ್ದಷ್ಟು ದಿನ ಇದ್ದಷ್ಟು, ಚಟುವಟಿಕೆಯುಕ್ತವಾಗಿ ರಾಷ್ಟ್ರಪತಿಭವನ ತನ್ನ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲೇ ಇದ್ದಿದ್ದಿಲ್ಲ.

    ಕಲಾಮಜ್ಜ ಈ ದೇಶಕಂಡ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ವಿಜ್ನಾನಿಗಳಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರಾಗಿರಬಹುದು. ಈ ದೇಶ ಕಂಡ ಅತ್ಯದ್ಭುತ ರಾಷ್ಟ್ರಪತಿಯಾಗಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ಅವರು ಜೀವನದುದ್ದಕ್ಕೂ ಅತ್ಯಂತ ಇಷ್ಟಪಟ್ಟು ಮಾಡಿದ್ದು ಶಿಕ್ಷಕವೃತ್ತಿಯನ್ನು! ಅತ್ಯಂತ ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ಬೆರೆತಿದ್ದು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳೊಂದಿಗೆ! “ದಯವಿಟ್ಟು ರಾಷ್ಟ್ರಪತಿಯಾಗಿ” ಅಂತ ವಾಜಪೇಯಿಯವರು ಕರೆಮಾಡಿದಾಗ, ಮದ್ರಾಸಿನ ಅಣ್ಣಾ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದಲ್ಲಿ ಕ್ಲಾಸು ಮುಗಿಸಿಕೊಂಡುಬಂದಿದ್ದ ಕಲಾಂ ಮೇಷ್ಟ್ರಿಗೆ ಸುತಾರಂ ಇಷ್ಟವಿರಲಿಲ್ಲ.ರಾಷ್ಟ್ರಪತಿಯಾಗಿ ತಮ್ಮ ಅವಧಿ ಮುಗಿಸಿದ ನಂತರವೂ ತಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಹಿಂದಿರುಗಿದ್ದು ಶಿಕ್ಷಕವೃತ್ತಿಗೇ. ಕ್ಲಾಸಿನ ಎರಡು-ಮೂರು ಪಟ್ಟು ಹೆಚ್ಚು ಸ್ಟ್ರೆಂತ್ ಕಲಾಂ ಮೇಷ್ಟ್ರಿನ ಕ್ಲಾಸಿನಲ್ಲಿರುತ್ತಿತ್ತಂತೆ.. ಕೋರ್ಸಿಗೆ ಸಂಬಂಧವಿರದವರೂ ಕಲಾಂ ಮೇಷ್ಟ್ರ ಕ್ಲಾಸಿಗೆ ಬಂದು ಕೂತುಬಿಡುತ್ತಿದ್ದರಂತೆ. ವಿಖ್ಯಾತ ವಿಜ್ನಾನಿ ಪಾಠ ಮಾಡುತ್ತೇನೆಂದರೆ ಎಲ್ಲರೂ ಬಂದು ಕೂರುತ್ತಾರೆ ಅಂದುಕೊಳ್ಳಬೇಡಿ! ನನ್ನ ಕಾಲೇಜಿಗೇ ವಿಖ್ಯಾತ ವಿಜ್ನಾನಿಗಳು ಬಂದಿದ್ದಾರೆ. ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಕಾಲೇಜಿನವರ ಒತ್ತಾಯಕ್ಕೆ ಹ್ಯಾಪು ಮೋರೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಮೂರು ತಾಸು ಕೂತೆದ್ದು ಹೋಗುತ್ತಾರೆ, ಅಷ್ಟೆ. ಆದರೆ ಕಲಾಮಜ್ಜನ ಕ್ಲಾಸಿನಲ್ಲಿ ನಾಮುಂದು ತಾಮುಂದು ಅಂತ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಕಿಕ್ಕಿರಿಯುತ್ತಿದ್ದುದು, ಕಲಾಂ ಒಬ್ಬ ಅದ್ಭುತ ಶಿಕ್ಷಕ ಎಂಬುದನ್ನು ನಿರಾಯಾಸವಾಗಿ ತೋರಿಸುತ್ತದೆ.

  ಸಂಕಟವಾಗುತ್ತೆ! ಕಲಾಮಜ್ಜ ಕನಸು ಕಟ್ಟಿದ ದೇಶದ ಇವತ್ತಿನ ಕೆಲ ಆಗುಹೋಗುಗಳನ್ನು ನೋಡಿದರೆ ಸಂಕಟವಾಗುತ್ತೆ! ಆದರೆ ಯಾವ ಋಣಾತ್ಮಕತೆಯ ಬಗ್ಗೆಯೂ ಚಿಂತಿಸದೇ ಈ ದೇಶಕ್ಕೊಂದು ವಿಷನ್ ನ ಭದ್ರ ಬುನಾದಿ ಹಾಕಿಕೊಟ್ಟರಲ್ಲ, ಆ ಕಲಾಮಜ್ಜನನ್ನು ಕಂಡರೆ ಗೌರವ ಉಕ್ಕಿಬರತ್ತೆ. ಎಂಬತ್ತರ ಇಳಿವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲೂ, ಅವರು ಆವತ್ತು ಸಾಯುವ ದಿನ, IIMನಲ್ಲಿ ಭಾಷಣ ಮಾಡುತ್ತೇನೆಂದು ಹೋಗಿದ್ದರಲ್ಲ, ಅವರ ಚೈತನ್ಯ ಕಂಡು ದಿಗ್ಭ್ಹ್ರಮೆಯಾಗತ್ತೆ! ಕಲಾಮಜ್ಜನ ಬಳಿ “ನಿಮಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಸಾರ್ಥಕ್ಯ ತಂದುಕೊಟ್ಟ ಸಂಶೋಧನೆ ಯಾವುದು?” ಎಂದು ಕೇಳಿದರೆ ಅವರು ಯಾವುದೋ ಕ್ಷಿಪಣಿಯ ಹೆಸರು ಹೇಳಿ ಕಾಲರ್ ಜಗ್ಗಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ಅಥವಾ ಅಣುಬಾಂಬಿನಸ್ಫೋಟವನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ಕಾಲು ಕಳೆದುಕೊಂಡವರಿಗೆ ಕೃತಕ ಕಾಲುಗಳ ಮೂಲಕ ಒಮ್ಮೆ ನೆರವಾದದ್ದನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡು ಧನ್ಯರಾಗುತ್ತಾರೆ.

   ಯುರೋಪಿಯನ್ ಯೂನಿಯನ್ ನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಎದ್ದುನಿಂತು ಚಪ್ಪಾಳೆ ಹೊಡೆಯುವಂತೆ ಭಾಷಣ ಮಾಡಬಲ್ಲ ಕಲಾಮಜ್ಜ, ಅಷ್ಟೇ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ನಮ್ಮೂರ ವೇದಿಕೆಯಲ್ಲೂ ಊರ ಹೈಕ್ಳನ್ನು ಹುರಿದುಂಬಿಸಬಲ್ಲರು! ಬ್ರಿಟನ್ ನ ರಾಜಮನೆತನದ ಕುಡಿಗೆ ಆಅಟೋಗ್ರಾಫ್ ಬರೆದುಕೊಡಬಲ್ಲ ಕಲಾಮಜ್ಜ, ಒಡಿಶಾದ ಬಡಜೋಪಡಿಯಲ್ಲಿರುವ ನಾಲ್ಕನೇತಿಯ ಹುಡುಗನ ಪತ್ರಕ್ಕೂ ಮಮತೆಯಿಂದ ಉತ್ತರಿಸಬಲ್ಲರು. ಗಣ್ಯಾತಿಗಣ್ಯರನ್ನು ರಾಷ್ಟ್ರಪತಿ ಭವನಕ್ಕೆ ಬರಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಗೌರವಾದರಗಳಲ್ಲೇ, ಮಕ್ಕಳ ದಿನಾಚರಣೆಗೆ ಅಂತ ದೇಶದ ಹಲವು ಭಾಗಗಳಿಂದ ಕರೆಸಿಕೊಂಡ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಬರಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲ್ಲರು. ಲ್ಯಾಬಿನಲ್ಲಿ ದಿನಗಟ್ಟಲೆ ಕುಳಿತು ಸಂಶೋಧನೆ ಮಾಡಬಲ್ಲ ಕಲಾಮಜ್ಜ, ಶಾಂತವಾಗಿ ಮನೆಯ ಜಗುಲಿಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ವೀಣೆಯನ್ನು ಸುಶ್ರಾವ್ಯವಾಗಿ ನುಡಿಸಬಲ್ಲರು. ಕುರಾನನ್ನು ಪವಿತ್ರವಾಗಿ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ ಕಲಾಮಜ್ಜ, ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಎದ್ದ ತಕ್ಷಣ ಭಗವದ್ಗೀತೆಯನ್ನು ಪಠಿಸುತ್ತಿದ್ದರು! ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವೊಂದರಲ್ಲಿ ದೀಪ ಬೆಳಗಲು ಹೋದ ಕಲಾಮಜ್ಜ, ಒಂದುಕ್ಷಣ ನಿಂತು “ನೋಡಿ ನಾನು ಮುಸಲ್ಮಾನ. ಕೈಯಲ್ಲಿರುವ ಮೇಣದಬತ್ತಿ ಚರ್ಚ್ ನಲ್ಲಿ ಬಳಸುವಂತದ್ದು. ಆದರೆ ಹಿಂದೂಗಳ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯಾದ ದೀಪವನ್ನು ಬೆಳಗುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಸೌಹಾರ್ದತೆಯೆಂಬುದು ಹೀಗಿರಬೇಕು” ಅಂತ ನಕ್ಕಿದ್ದರು. He was just awesome!

ಕಲಾಮಜ್ಜ ಯಾವ ಅಪವಾದಗಳಿಗೂ, ಯಾವ ಸೋಲುಗಳಿಗೂ ತಲೆ ಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲೂ ಇಲ್ಲ, ತಲೆ ಬಗ್ಗಿಸಲೂ ಇಲ್ಲ. ತನ್ನಷ್ಟಕ್ಕೆ ತಾನು ದೇಶದ ಒಳಿತನ್ನು ಮಾತ್ರ ಚಿಂತಿಸುತ್ತ, ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಶ್ರಮಿಸುತ್ತಾ ಮುನ್ನೆಡೆದರು. ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೋ ಜನ ಅವರನ್ನು ಒಮ್ಮೆಯೂ ಮಾಧ್ಯಮಗಳಲ್ಲಿ ಬಿಟ್ಟರೆ ನೋಡಿಯೇ ಇಲ್ಲ. ಆದರೆ ನಮ್ಮಂತವರೊಂದಿಗೂ, ಕಲಾಮಜ್ಜ ಭಾವನಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಇಷ್ಟು ಗಟ್ಟಿ ಸಂಬಂಧ ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ ಅಂದರೆ, ಅವರ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದ ಅಗಾಧತೆಯನ್ನೊಮ್ಮೆ ಊಹಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ. ಕಳೆದವರ್ಷ ಜುಲೈ ಇಪ್ಪಾತ್ತೇಳನೇ ತಾರೀಖಿನ ದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ “ಶಿಲ್ಲೊಂಗ್ ಗೆ ಹೋಗಿ ಬರುತ್ತೇನೆ. ಸಂಜೆ ಸಿಗೋಣ’ ಅಂತ ಟ್ವೀಟ್ ಮಾಡಿ ತೆರಳಿದ ಕಲಾಮಜ್ಜ, ತಮ್ಮ ಮಾತು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲೇ ಇಲ್ಲ. ಮತ್ತೆ ಬರಲೇ ಇಲ್ಲ.

ಯಾರೂ ಶಾಶ್ವತವಲ್ಲ ಬಿಡಿ, ಅವರೂ ಅಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅವರು ಹಾಕಿಕೊಟ್ಟ ಪಥವಿದೆಯಲ್ಲ, ಅದು ಶಾಶ್ವತ! ತೋರಿಸಿಕೊಟ್ಟ ಗುರಿ ಇದೆಯಲ್ಲ, ಅದು ಶಾಶ್ವತ! ಕಿವಿಹಿಂಡಿ ಹೇಳಿಕೊಟ್ಟ ಪಾಠಗಳಿವೆಯಲ್ಲ, ಅವು ಶಾಶ್ವತ! ದೇಶದ ಪ್ರತಿಷ್ಟಿತ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದ ಕಂಪೌಂಡ್ ಒಳಗಿನಿಂದ “ಭಾರತ್ ಕೀ ಬರ್ಬಾದೀ ತಕ್ ಜಂಗ್ ರಹೇಂಗೇ” ಅನ್ನುವ ಘೋಷಣೆಗಳನ್ನು ಕೇಳುವಾಗ ಹೊಟ್ಟೆ ಉರಿಯತ್ತೆ. ಆದರೆ ಯು ಟ್ಯೂಬಿನಲ್ಲಿ ಕಲಾಮಜ್ಜನ ಭಾಷಣವನ್ನು ಕೇಳಿದವರ ಸಂಖ್ಯೆ, ಹಾಗೆ ಕೂಗಿದವರ ಸಂಖ್ಯೆಗಿಂತ ಸಾವಿರಪಟ್ಟು ಹೆಚ್ಚಿದೆ ಅಂತ ನೋಡಿದಾಗ ಸಮಾಧಾನವೂ ಆಗತ್ತೆ. ಭಾರತ ರಾತ್ರಿ ಬೆಳಗಾಗುವುದರಲ್ಲಿ ಕಟ್ಟಿನಿಲ್ಲಿಸಿದ ರಾಷ್ಟ್ರವಲ್ಲ. ಕಲಾಮಜ್ಜನಂತಹ ಸಾವಿರಾರು ನಿಸ್ವಾರ್ಥ ಸಂತರು ಕಟ್ಟಿನಿಲ್ಲಿಸಿದ ಹೆಮ್ಮೆಯ ಭೂಮಿ. ಆ ಚೇತನಗಳ ದಿವ್ಯ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನವನ್ನು ಅಳವಡಿಸಿಕೊಂಡು, ದೇಶಕ್ಕಾಗಿ ದುಡಿದರೆ ಅವುಗಳ ಆತ್ಮಕ್ಕೆ ಶಾಂತಿ ಸಿಕ್ಕೀತು. ಅಂದಹಾಗೆ ಕಲಾಮ್ ನಮ್ಮನ್ನಗಲಿ ನಿನ್ನೆಗೆ ಒಂದು ವರ್ಷ L